Γιατί περιμένεις πάντα το μετά;

Κάτσε να περάσει το Πάσχα και μετά κανονίζουμε να βγούμε, κάτσε να μπει το καλοκαίρι να πάμε για κανέναν καφέ, κάτσε να περάσει το καλοκαίρι και τα λέμε μετά, ε;

Και κάπως έτσι, κάτσε να περάσει το ένα, κάτσε να περάσει το άλλο, περνάει και η ζωή. Και εσύ όλα τα αναβάλλεις. Γιατί;

Γιατί από τη μια λέμε ότι η ζωή είναι ωραία αλλά δεν αφηνόμαστε; Πιστεύουμε μήπως ότι θα κρατήσει για πάντα; Ή βάζουμε τον πήχυ πολύ ψηλά ακόμα και σε πράγματα απλά, όπως το να πάμε για καφέ με μια φίλη ή να κάνουμε μια μονοήμερη εκδρομή;  

Η αλήθεια είναι ότι η ζωή είναι μία. Και ότι είναι συμπυκνωμένη σε στιγμές. Ακόμη και τώρα, αυτή τη στιγμή που κάθεσαι και διαβάζεις αυτές τις γραμμές, σκέψου: Το απολαμβάνω; Ή μήπως το κάνω βιαστικά και με άγχος; Με περιμένει δουλειά, δεν μπορώ να καθυστερώ, θα το διαβάσω στο τσάκα-τσάκα.  

Μέχρι που έρχεται κάτι δύσκολο, κάτι δυσάρεστο και τότε όλα ανατρέπονται. Τότε βλέπεις ξεκάθαρα ποια είναι η ουσία των πραγμάτων. Μόνο που μετά από λίγο καιρό πάλι το ξεχνάς. Αυτό κάνουμε όλοι.

Μην αφήνεις τις στιγμές να φεύγουν. Ποτέ ξανά δεν θα είσαι νέα, ποτέ ξανά δεν θα είσαι μεσήλικη, ποτέ ξανά δεν θα είσαι γιαγιά. Μόνο τώρα.  

Κάνε σωστές επιλογές που σε οδηγούν στην ευτυχία και μην ξεχνάς ότι είναι στο χέρι σου να ζεις όπως σου αξίζει. Ζήσε.