Διακοπές μια ανάσα πριν το breakdown

Έχω την εντύπωση ότι πολλές θα ταυτιστούν με τον τίτλο του θέματος. Πολύ άγχος, βρε κορίτσια, και οι διακοπές μάς φαίνονται ως μάννα εξ ουρανού.

Εξ εργοδότου, βασικά, για να είμαστε συγκεκριμένοι. Γιατί εάν δεν υπογράψει το αφεντικό τις ημέρες αδείας, άστο να πάει.

Γιατί όμως ο Ιούλιος είναι ο πλέον στρεσογόνος μήνας; Γιατί προσπαθούμε να προλάβουμε deadlines, να λήξουμε εκκρεμότητες πριν φτιάξουμε τη βαλίτσα των διακοπών (που και αυτή μάς αγχώνει καθώς το ταμείον είναι μείον), γιατί κάνει ζέστη, γιατί βρέχει, γιατί ουσιαστικά είμαστε τόσο στρεσαρισμένοι όλοι από τη χρονιά που πέρασε που τώρα θα βγουν όλα τα ψυχοσωματικά.

Μήπως επαφίουμε πολλά στην περίοδο των διακοπών; Έχουμε την ελπίδα ότι λείποντας από τη δουλειά λίγες μέρες, μπορεί, ίσως, να γίνει ένα θαύμα και επιστρέφοντας να έχουν αλλάξει όλα. Οι συνθήκες, ο μισθός, η γκρίνια.

Δεν θα έχουν αλλάξει, συγγνώμη που στο λέω. Αυτό που ίσως θα έχει αλλάξει θα είσαι εσύ. Που κάνοντας αυτό το διάλειμμα στην καθημερινότητά σου και βλέποντας τις μικρές χαρές της ζωής ίσως αναθεωρήσεις. Και σκεφτείς ότι τίποτα και κανείς δεν αξίζει για να χαραμίζεις την υγεία σου. 

Αν είναι να σκεφτείς κάτι στις διακοπές, σίγουρα θα είναι μόνο αυτό.