2 σοβαροί λόγοι να μιλάς εσύ με σένα 

Όποια το κάνει να σηκώσει το χέρι. Εγώ το σηκώνω. Όχι που δεν θα μίλαγα με αυτή την εξαίρετη προσωπικότητα, τον εαυτό μου τον μεγαλοπρεπή. 

Είναι φυσικά κάτι πρωινά που ούτε θέλω να με αντικρύσω στον καθρέπτη, όχι να ανοίξουμε και ψιλή κουβέντα. Είναι όμως και κάτι στιγμές, συνήθως δύσκολες, πιεστικές, αγχωτικές, που μου μιλάω. Και αυτό με βοηθάει.

Εκείνη τη στιγμή, που λες, ένας άλλος (από τους πολλούς που έχουμε όλοι μας) εαυτός, πιο λογικός, πιο ψύχραιμος, μου δίνει τις συμβουλές του. Χωρίς καμία ιδιοτέλεια. Γιατί εάν δεν σε αγαπάει ανιδιοτελώς ο ίδιος σου ο εαυτός, τότε ποιος;

Και αυτός, ο ψύχραιμος, μου λέει φράσεις όπως: Χαλάρωσε, δεν είναι τίποτα! Συγκεντρώσου! Μπορείς να το καταφέρεις, το ξέρεις! Τέτοια, χαλαρωτικά και εμψυχωτικά. 

Εάν νιώθεις κι εσύ την ανάγκη να μιλάς με τον εαυτό σου, μην νομίζεις ότι είναι ένδειξη ότι το έχεις χάσει. Τουναντίον.  
Πέρα από σημάδι ευφυίας, όπως μας λένε οι έρευνες, σε βοηθάει στα εξής:

1. Βάζεις σε μια τάξη τις σκέψεις σου.

2. Πετυχαίνεις ευκολότερα τους στόχους σου.

Νομίζω ότι αυτά τα δύο συνδέονται απόλυτα. Αλλά δεν είμαι και σίγουρη. Κάτσε να ρωτήσω και τον ψύχραιμο εαυτό μου.