Να γιατί με τον θυμό χάνεις το δίκιο σου

Εάν δεν υπήρχε αυτό το τρικ με τις βαθιές ανάσες, να ‘ναι καλά αυτός που το ανακάλυψε, δεν ξέρω πόσα θύματα θα θρηνούσαμε μόνο και μόνο μέσα στους χώρους εργασίας. 

Και το άλλο κάνει δουλειά- να μετράς μέχρι το 10 κάθε φορά που θες να βρίσεις, να ξεσπάσεις, να τα κάνεις όλα λίμπα. 

Ξέρω όμως ότι είναι και κάποιες φορές που δεν κρατιέσαι. Σε πνίγει το δίκιο και εκδηλώνεις τον θυμό σου, τα λες έξω από τα δόντια. 

Θα μου πεις, οκ, να μη μιλήσω; Γιατί να καταπιέσω τα αρνητικά μου συναισθήματα από τη στιγμή που η ψυχολογία μας λέει να τα αποδεχτούμε; Σωστό είναι αυτό, αλλά εδώ μιλάμε για δουλειά. Και προφανώς για να διεκδικήσεις κάτι, χρειάζεται τρόπο. 

Εάν δηλαδή μπουκάρεις στο γραφείο της συναδέλφου ή του εργοδότη που σε αδίκησε και αρχίσεις να ωρύεσαι, τι πιστεύεις ότι θα μείνει μετά από όλη αυτή την έκρηξη θυμού;

Ο θυμός, ακριβώς. Η εικόνα ενός έξαλλου ανθρώπου, στα όριά του. Ενός ανθρώπου που δεν ξέρει να διαχειριστεί δύσκολες καταστάσεις. 

Και όσο για την υπόθεση της αδικίας, προφανώς και θα έχεις χάσει το παιχνίδι. Κανείς δεν άκουσε τι είπες ή τι ήθελες να αρθρώσεις. 

Την επόμενη, λοιπόν, φορά, πάρε τις ανάσες σου, μέτρα και μέχρι το 10, και θυμίσου ότι ο θυμός είναι κακός σύμβουλος- θολώνει το τοπίο και σε δυσκολεύει να βγάλεις συμπεράσματα και να πάρεις αποφάσεις.