Μάνα πριν τα 30

Κρατάω την τούρτα που πήρα για τα γενέθλια του άντρα μου και μπαίνω σε καφέ να παραγγείλω έναν στο χέρι. Πιάνω την κουβέντα με την κοπέλα που έχει το μαγαζί. Καμία πρωτοτυπία έως τώρα. Μπορώ να πιάσω κουβέντα και με τα ρούχα που κοιτάζω στις βιτρίνες. 

Την ίδια μέρα έχει και ο δικός της άντρας γενέθλια. Και πώς το φέρνει η κουβέντα, μιλάμε για τις ηλικίες μας (πόσο να μιλήσεις για τους άντρες πια;).

Εκείνη 45 (θεά, δεν της φαίνεται με τίποτα), εγώ 46. Εκείνη έγινε μάνα στα 36, εγώ στα 35. Παράλληλες ιστορίες- εάν εξαιρέσουμε το σχόλιο στην παρένθεση. 

Μιλάμε για φίλες μας που έκαναν παιδί στα 20 τόσα τους. Που τώρα το παιδί τους σπουδάζει, δουλεύει, έχει φύγει από το σπίτι, έχει φύγει από τη χώρα. Και εκείνες, ελεύθερες πια από τις καθημερινές μητρικές υποχρεώσεις, κάνουν τη ζωή τους. Ζωάρα, όχι αστεία. 

Και εμείς είμαστε στη μέση ηλικία και δεν αντέχουμε από την κούραση ούτε ένα κρασί μετά τις 11 το βράδυ. 

Τις ζηλεύουμε; Ναι. Και όχι.

Θα το κάναμε διαφορετικά εάν γυρνούσαμε τον χρόνο πίσω; Θα επιλέγαμε να γίνουμε μαμάδες πιο μικρές; Όχι. Μετανιώνουμε για τα ταξίδια, τα ξενύχτια στα μπαρ, τις βόλτες, την ανεμελιά που ταίριαζε τόσο με την ηλικία μας τότε; Όχι. 

Πρέπει να γίνεσαι μάνα μικρή για να έχεις αντοχές; Ισχύει. Μεγαλώνεις και μαζί σου βαραίνει και το σώμα σου. Από την άλλη, είναι θέμα ιδιοσυγκρασίας. Είναι στον άνθρωπο πότε θα νιώσει ότι πραγματικά βαραίνει -όταν μια βόλτα στην παιδική χαρά σου φαίνεται σαν να ανεβαίνεις τον Ψηλορείτη. 

Ο καφές έχει γίνει. Τον παίρνω, τρέχω να προλάβω την κόρη μου στο γυμναστήριο. Είναι ακόμα απόγευμα και έχουμε μέλλον μπροστά μας. 

Θα το άλλαζα με τίποτα στον κόσμο; Όχι. Γιατί δεν υπάρχει πιο ισχυρό ελιξίριο νεότητας από αυτό που ζω μαζί της. Εκείνη 10, εγώ 46.