Η βράβευση ενός γιατρού είναι το καλύτερο νέο της μέρας

Ο αέρας λυσσομανάει, η μισή τέντα στο μπαλκόνι έχει σκιστεί και παρακολουθώ με αγωνία πότε θα απογειωθεί, η Μαρία στον φούρνο με ρώτησε το πρωί εάν είδα στις ειδήσεις ότι έφυγε καρότσα από φορτηγό. Ευτυχώς όχι.

Δεν βλέπεις ειδήσεις; Δεν βλέπω ειδήσεις. Στην ώρα προβολής τους είμαστε με την κόρη μου σε/προς/από τις αθλητικές δραστηριότητες ή διαβάζουμε/γράφουμε. 

Ο βασικός όμως λόγος που δεν βλέπω ειδήσεις είναι ότι δεν υπάρχει κάτι καινούριο να μάθω αφού τα διαβάζω όλα online- στην τηλεόραση πιάνεται η καρδιά μου. Όλο δυσάρεστα. Για να καταλάβεις, πιο πολύ φοβάμαι με τις ειδήσεις παρά με το Ου φονεύσεις του Κοκκινόπουλου. 

Χθες το βράδυ που σέρφαρα λίγο για να δω τι γίνεται στον κόσμο, των σόσιαλ αλλά και γενικά, έπεσα πάνω σε μια εξαιρετική είδηση. Σε ένα καλό νέο. Στη βράβευση του δρ. Ανάργυρου Μαριόλη που ανακηρύχθηκε καλύτερος Γενικός γιατρός στην Ευρώπη για το 2019!

Πόσα καλά να έχει κάνει αυτός ο άνθρωπος, που είναι διευθυντής του Κέντρου Υγείας Αρεόπολης και πρόεδρος της Ελληνικής Εταιρείας Γενικής/Οικογενειακής Ιατρικής; Πόσο θα τον αγαπούν στην πόλη του!

«Η προληπτική ιατρική στη Μάνη είναι μια απτή έκφραση αγάπης για τη γιαγιά που προχωράει στο πλακόστρωτο με τον αντίλαλο από το μπαστούνι της να ακούγεται ρυθμικά, για τα λιγοστά παιδιά που παίζουν στα χωριά της Μάνης και αποτελούν το ζωντανό κύτταρο του τόπου αυτού που ονειρευόμαστε», είχε πει στο πλαίσιο συνέντευξής του στην «Κ». 

Και για τη βράβευσή του, εν μέσω άλλων, είπε τα εξής (διάβασέ τα, ο γιατρός μας τα λέει πολύ ωραία):

«Τα παιχνίδια που έπαιζα σαν παιδί, παρά τις περιορισμένες μου δυνατότητες… αν όχι όλα, τα περισσότερα ήταν δημιουργημένα μέσα στη μοναξιά.
Γι’ αυτό και επέλεξα τη Μάνη, ως προτελευταίο σταθμό μου. Αυτοσχεδίαζα, καλλιτεχνούσα και μεθούσα με αυτά.
Στόχος μου ήταν να ζωγραφίσουμε, στη σαγηνευτική εσχατιά της Ευρώπης, τη Μάνη, έναν Ήλιο πιο φωτεινό, με στοργή για τον Άνθρωπο. Κάθε φορά προσπαθώ να κοιτάζω μέσα από το παράθυρο του ασθενούς.
Θα ήθελα να ευχαριστήσω τους συνεργάτες μου ιδιαιτέρως για την υπομονή τους, τους Ακαδημαϊκούς Δασκάλους, αλλά και όλους τους πολίτες – ασθενείς που με κρατούν μέχρι και σήμερα τρυφερά στην αγκαλιά τους.
Θα συνεχίσω να παραμένω ένας γιατρός παράλληλα λησμονημένος, γιατί η Ιατρική μου μπορεί να είναι ασυμβίβαστη και βροχερή, όμως είχα εμπιστοσύνη στον Άνθρωπο και δεν απελπίστηκα ποτέ.
Σας ευχαριστώ όλους, επαναλαμβάνοντας τον εαυτό μου μέσα στη σιωπή».

Η καλύτερη είδηση της ημέρας. Τη μοιράζομαι μαζί σου γιατί είναι μια φωτεινή ηλιαχτίδα. Δεν θες να τρέξεις να αγκαλιάσεις αυτόν τον Άνθρωπο; Να του πεις «Σε ευχαριστώ που υπάρχεις!»; Δεν θες μέσα από αυτόν να γίνεις μια στάλα καλύτερη;