Γιατί το παιδί σου κάνει ζαβολιές;

Είναι το καλύτερο παιδί του κόσμου (είπε η κουκουβάγια) αλλά όταν παίζουμε κάποιο επιτραπέζιο δεν θα χάσει την ευκαιρία να κλέψει κανένα γραμματάκι, καμιά καρτούλα ώστε στο τέλος να νικήσει εκείνη. 

Ζαβολιά, της λέω, και γελάει! Και εγώ σκέφτομαι μήπως έτσι της ανοίγω τον δρόμο για ακόμα περισσότερες ζαβολιές, ακόμα και στην ενήλικη ζωή της.

Οι ειδικοί λένε ότι αυτού του είδους οι ζαβολιές θεωρούνται απολύτως φυσιολογικές για ένα παιδί 6-10 ετών, ή και μικρότερο, όταν είναι στο νήπιο.

Γιατί όμως ένα παιδί «κλέβει»; 
- Μπορεί να θέλει να τραβήξει την προσοχή σου πάνω του.
- Μπορεί να νιώθει ανταγωνιστικά σε σχέση με άλλα παιδιά και να θέλει να φανεί πιο πολύ.
- Θέλει να δοκιμάσει τα όριά του σε σχέση με τους γονείς του, που του έχουν πει ότι δεν είναι σωστό να «κλέβουμε».
- Δεν καταλαβαίνει τις συνέπειες αυτής της πράξης, και τη θεωρεί κάτι απλό.

Τι κάνουμε οι γονείς;
- Εάν η φάση είναι παροδική, όλα καλά. Εάν όμως διαρκεί πολύ και οι κλεψιές είναι αρκετές, τότε θα πρέπει να αναρωτηθούμε μήπως φταίμε εμείς. Μήπως έχουμε δημιουργήσει στο παιδί την τάση να φέρεται εγωιστικά ή να είναι ανίκανο να χάνει.  
- Τα παιδιά αυτής της ηλικίας έχουν ανάγκη από την αποδοχή όχι μόνο τη δική μας αλλά και της ομάδας τους, και μπορεί να την διεκδικήσουν με τον οποιοδήποτε τρόπο.
- Δεν δημιουργούμε ενοχές στο παιδί αλλά του εξηγούμε τι σημαίνει απάτη. 
- Αφήνουμε το παιδί να υποστεί τις συνέπειες. Έτσι θα καταλάβει ότι η εξαπάτηση δεν είναι μια αποδεκτή συμπεριφορά. 
- Του εξηγούμε ότι στη ζωή υπάρχει η επιτυχία και η αποτυχία. Ιδίω η τελευταία είναι που μας μαθαίνει πολλά, και κυρίως το πώς να γινόμαστε καλύτεροι.
- Γινόμαστε εμείς το καλό παράδειγμα. Δεν εξαπατούμε, δεν κάνουμε παρανομίες για να δειχθούμε και να αποκτήσουμε κάτι που δεν μας ανήκει, διεκδικούμε τίμια και λέμε όχι στη ζαβολιά!