Μήπως ο έπαινος κακομαθαίνει τα παιδιά;

«Δεν μπορώ να του λέω και συνέχεια Μπράβο. Τι; Επειδή έφτιαξε μια ωραία ζωγραφιά; Μήπως και άλλα παιδιά δεν ζωγραφίζουν καλύτερα; Φυλάω τα Μπράβο μου για μια μεγάλη στιγμή, για να μην το κακομάθω κιόλας!».

Σίγουρα πολλοί από εμάς σκεφτόμαστε με τον ίδιο ακριβώς τρόπο και γινόμαστε εξαιρετικά φειδωλοί στο θέμα της επιβράβευσης των παιδιών μας.

Για να μην τα κακομάθουμε.

Για να μάθουν μόνα τους να συμπεριφέρονται σωστά.

Για να παίρνουν το Μπράβο μόνο όταν το αξίζουν. 

Για να μην καβαλήσουν το καλάμι.

Κι όμως, η σύγχρονη ψυχολογία λέει ότι το παιδί που δεν λαμβάνει θετική προσοχή και επιβράβευση στις κατάλληλες συμπεριφορές, είναι πολύ πιθανό να αναπτύξει ακόμα περισσότερες αρνητικές συμπεριφορές. 

Οι γονείς μπορούμε να χρησιμοποιούμε το μπράβο για να βοηθήσουμε τα παιδιά μας να τονώσουν την αυτοεκτίμησή τους και να χτίσουν μια θετική αυτοεικόνα. 

Και εάν νομίζεις ότι με τον έπαινο θα κακομάθεις το παιδί, όχι, δεν ισχύει. Συνήθως συνδέεις τον έπαινο με μια εξωτερική ανταμοιβή. Το παιδί όμως που κάνει τα πάντα έτσι ώστε να κερδίσει αυτού του είδους την ανταμοιβή, είναι εκείνο που λαμβάνει την λιγότερη προσοχή από τους γονείς του. 

Επαινώντας το παιδί σου θα μάθει να νιώθει πιο σίγουρο για τον εαυτό του και σταδιακά θα αρχίσει να επαινεί με τη σειρά του τους γύρω του, ακόμα και τους ίδιους τους συμμαθητές του.

Επιπρόσθετα, παίρνοντας τα θετικά σχόλια από τους γονείς του, και εν γένει τη θετική συμπεριφορά, θα τη βάλει μέσα του και θα τη χρησιμοποιήσει στις σχέσεις του με τους γύρω του.

Πες, λοιπόν, ένα μπράβο ακόμα και για αυτή την ομολογουμένως υπέροχη ζωγραφιά. Δεν είναι σημαντικό το ότι το παιδί κάθισε και ασχολήθηκε με τις μπογιές του παρουσιάζοντας ένα όμορφο αποτέλεσμα; Γιατί εάν δεν καθόταν ήσυχο, σίγουρα δεν θα ήσουν φειδωλή στις επικρίσεις και τις φωνές, σωστά;