Μου είπαν να γράψω κάτι για την αγάπη

Μου είπαν «Γράψε κάτι για την αγάπη». Και κατέβασα βιβλία, διάβασα ποιήματα, έψαξα τραγούδια και πίνακες με αγκαλιές και φιλιά.  Γιατί ποια είμαι εγώ που θα μιλήσω για την αγάπη όταν ποιητές, συγγραφείς, ζωγράφοι, συνθέτες την έχουν κλείσει σε λέξεις, χρώματα και μελωδίες;

Μου είπαν «Γράψε κάτι για την αγάπη». Είμαι κουρασμένη και δεν θέλω. Τα βλέφαρά μου κλείνουν από την κούραση. 

Σηκώθηκα στις 7 το πρωί όπως κάθε μέρα για να ετοιμάσω το πρωινό της κόρης μου. Με αγάπη.

Την άφησα «5 λεπτά ακόμα, μαμά» κάτω από το ζεστό της παπλωματάκι και μετά την πήρα αγκαλιά, την έβαλα στον καναπέ, την τύλιξα με την φλις κουβερτούλα και της έδωσα το γάλα της. Με αγάπη.

Διάλεξα όμορφα ρούχα να φορέσει στο σχολείο και επειδή νύσταζε έντυσα εγώ το σωματάκι της που βλέπω να μεγαλώνει μέρα με τη μέρα. Με αγάπη.

Της χτένισα τα μαλλάκια απαλά μην την πονέσω και της έδωσα ένα τρυφερό φιλί στο κεφαλάκι. Με αγάπη.

Κουβάλησα την βαριά της τσάντα δύο ορόφους μέχρι την έξοδο του σπιτιού, κι ας με πονά η μέση μου. «Είσαι όμορφη, μαμά», μου είπε πριν μπει στο σχολικό, και με ένα φιλί έφυγε. 

Έτρεξα στο σπίτι να γράψω τα κείμενά μου, να προλάβω να τα έχω όλα έτοιμα, πριν γυρίσει το μεσημέρι στο σπίτι. 

Έβαλα πλυντήριο τα ρούχα της και τα άπλωσα ένα ένα, με αγάπη.

Μαγείρεψα το φαγητό που της αρέσει και το άφησα ζεστό στο φούρνο να την περιμένει και αυτό.

Μεσημεριάζει και ακόμα να τελειώσω. Θα με πάρει πάλι το βράδυ... Κοιτάζω δίπλα μου τη ζωγραφιά που μου χάρισε. «Είσαι εσύ, μαμά». Με κόκκινο κραγιόν, με βλέμμα φωτεινό και φόρεμα πολύχρωμο. Χαμογελάω και σκέφτομαι ότι όλα θα γίνουν. Όπως πάντα.  

Μου είπαν να γράψω κάτι για την Αγάπη. Και αυτό είναι το δεύτερο όνομα της κόρης μου. 
Αγάπη μόνο. Και Ιωάννα.