Πώς μαθαίνω στην κόρη μου την αλληλεγγύη, απλά

Στα σοβαρά θέματα πρώτα υπάρχει η θεωρία. Να ξέρουμε δηλαδή τι γιορτάζουμε. Και μετά είναι η πράξη, που δίχως αυτήν όλα είναι άλλα λόγια ν’αγαπιόμαστε. 

Σκέφτομαι ότι εάν απλά μιλώ στην κόρη μου για κάποια θέματα αλλά στην πράξη δεν αποδεικνύω το παραμικρό, θα χάσω την αξιοπιστία μου ως μαμά και σίγουρα δεν θα έχω περάσει καμία αξία στο παιδί μου. 

Στη θεωρία: 
Η σημερινή ημέρα, Διεθνής Ημέρα Ανθρώπινης Αλληλεγγύης καθιερώθηκε με απόφαση της Γενικής Συνέλευσης του ΟΗΕ το 2005, θεωρώντας ότι η αλληλεγγύη είναι μία από τις θεμελιώδεις και παγκόσμιες αξίες, που θα πρέπει να διέπει τις σχέσεις μεταξύ των ανθρώπων τον 21ο αιώνα. Γιορτάζεται για να τιμηθεί το Παγκόσμιο Ταμείο Αλληλεγγύης, που ιδρύθηκε στις 20 Δεκεμβρίου του 2002 και στοχεύει στην εξάλειψη της φτώχειας στις αναπτυσσόμενες χώρες, μέσω αναπτυξιακών προγραμμάτων.

Στην πράξη:
- Η μικρή μου μαζεύει όσα παιχνίδια δεν χρησιμοποιεί (και είναι πολλά) σε μια μεγάλη σακούλα. 

- Εγώ μαζεύω όσα ρούχα και παπούτσια δεν της κάνουν πια.

- Στις αγορές και στη λίστα των δώρων για τον Άγιο Βασίλη, προσθέτουμε μερικά ακόμα για τα παιδάκια που δεν έχουν καν μολύβι να γράψουν τις επιθυμίες τους. 

- Τα φορτώνουμε όλα στο αυτοκίνητο και τα πηγαίνουμε στην ενορία μας που βοηθά τους φτωχούς της περιοχής. 
Ή τα δίνουμε στο κοινωνικό παντοπωλείο της γειτονιάς μας. 
Ή τα πηγαίνουμε σε κάποιο φιλανθρωπικό bazaar που γίνεται κοντά μας.

Δεν είναι πολλά αυτά που κάνουμε αλλά νομίζω πως είναι ουσιαστικά. Και φυσικά δεν περιμένουμε αυτή τη μέρα για να δείξουμε στον συνάνθρωπό μας ότι τον σκεφτόμαστε.

Για να εκτιμήσουμε όλα όσα έχουμε και να μην ζητάμε αχόρταγα κι άλλα.

Κάθε μέρα βρίσκεις μια μικρή ή μεγάλη ευκαιρία να αποδείξεις ότι άνθρωπος σημαίνει άνω θρώσκω, κοιτώ ψηλά.