Πιο πολλή ώρα με τον μπαμπά ίσον έξυπνα παιδιά

Τους χαζεύω στον δρόμο. Μπαμπάδες με τα καρότσια πηγαίνουν βόλτα το μωρό, μπαίνουν σε μαγαζιά, ψωνίζουν, πάνε στις κούνιες, μιλάνε στο κινητό, μιλάνε με άλλους μπαμπάδες με ή χωρίς καρότσια.

Και σκέφτομαι "Μα, τι ωραία! Βοηθάνε τη γυναίκα τους, πόσο καλοί. Μήπως είναι άνεργοι; Θα πρέπει να είναι τρυφεροί άνθρωποι" και άλλα τέτοια ωραία.

Η νέα γενιά μπαμπάδων είναι αλλιώς, μου λένε. Και χαίρομαι. Γιατί στις περισσότερες οικογένειες που ξέρω, ανάμεσα σε αυτές και η δική μου, το μεγάλωμα ενός μωρού αποτελεί αποκλειστικότητα της μαμάς, με κάποιες guest εμφανίσεις του μπαμπά.

Κι όμως ο ενεργός ρόλος του πατέρα είναι τόσο σημαντικός τόσο γιατί έτσι βοηθά τη σύντροφό του στον καινούριο της ρόλο όσο και για την ανάπτυξη του ίδιου του παιδιού. 

Σύμφωνα με βρετανική έρευνα, όσοι μπαμπάδες περνάνε χρόνο με το μωρό τους, στους πρώτους μήνες της ζωής του, παίζουν μαζί του και αλληλεπιδρούν, του προσφέρουν το προνόμιο μιας καλής νοητικής ανάπτυξης.

Και αυτό μπορεί να μην είναι μετρήσιμο στο βρέφος, όσο όμως μεγαλώνει οι ειδικοί μπορούν να επιβεβαιώσουν ότι αυτά τα μωρά γίνονται έξυπνα νήπια, συμπέρασμα που αφορά και στα δύο φύλα. 

Αυτό εάν μέχρι τώρα νόμιζες ότι καλύτερη αλληλεπίδραση γίνεται μεταξύ μπαμπά και γιου. Δεν ισχύει. Και φυσικά ρόλο παίζει ο χαρακτήρας και η συμπεριφορά του πατέρα. Εάν είναι νευρωτικός, οξύθυμος και είναι μαζί με το μωρό γιατί δεν έχει άλλη επιλογή, δεν νομίζω ότι αυτό βοηθά στην νοητική ανάπτυξη του παιδιού, αλίμονο.