Μαμά ή φίλη σου είμαι; 

Πριν λίγο καιρό βρέθηκα με την κόρη μου σε σπίτι φίλης της και αφού έπαιξαν πολύ και το χάρηκαν, καθίσαμε να παίξουμε ένα επιτραπέζιο μαμάδες και παιδιά.

Πάνω στο παιχνίδι, ξέρεις, αποκαλύπτονται πολλά για την ψυχοσύνθεση όλων, μικρών και μεγάλων. Και επειδή δεν θεωρώ σωστό να αποκαλύψω τις λεπτομέρειες, ένα θα πω. Η συμπεριφορά της μικρής φίλης προς τη μαμά της δεν μου άρεσε καθόλου. Της φερόταν, δηλαδή, όπως θα φερόταν σε μια φίλη της, μια φίλη που μάλλον δεν θα την είχε και σε υπόληψη. 

Δεν μίλησα, τι να πω στην άλλη μαμά; Η σχέση τους είναι δική τους, και άλλωστε κανείς δεν ζήτησε τη γνώμη μου. 

Μερικές μέρες μετά που ξαναβρεθήκαμε όμως η εν λόγω μαμά μου εξομολογήθηκε ότι έκαναν έναν γερό τσακωμό με την κόρη της, και ο λόγος, μάντεψε, η συμπεριφορά του παιδιού απέναντί της. 

Δεν ξέρω εάν αυτός ο τσακωμός έφερε κάποιο αποτέλεσμα, που το εύχομαι. Αυτό που ξέρω είναι ότι ο σεβασμός και τα όρια των ρόλων τίθενται μέρα με τη μέρα. 

Η μαμά δεν είναι η κολλητή. Αλλά και εάν ήταν, με ποιον τρόπο μιλάς στην κολλητή σου, πώς αντιδράς, πώς διαμαρτύρεσαι; Ποια είναι τα όρια στις σχέσεις; 

Η μαμά έχει δίκιο όχι επειδή μπορεί να σου επιβάλλει την άποψή της αλλά γιατί χρησιμοποιεί επιχειρήματα και έχει εμπειρία σε κάποια θέματα. 

Η μαμά δεν είναι δεδομένη. Κερδίζει την εμπιστοσύνη και τον σεβασμό με τη συμπεριφορά της και τη στάση της απέναντι στα δύσκολα. 

Εάν εσύ, λοιπόν, μαμά, αφήνεις το παιδί σου να πληγώνει, να αντιμιλά, να υποτιμά, να κουτσομπολεύει τους πάντες, πώς νομίζεις ότι θα φερθεί απέναντί σου; 

Και, ποια ευθύνη θα έχεις μετά από χρόνια όταν το παιδί σου βρεθεί στη θέση να καταλάβει την αξία της κατανόησης, του σεβασμού, των καλών τρόπων, που εσύ ποτέ δεν του δίδαξες παρά μόνο φώναζες όταν έφτανες οριακά;