Όταν μαθαίνει ότι ο Άη Βασίλης δεν υπάρχει

Αυτόν τον μύθο τον χτίζεις χρόνια. Από τη στιγμή ακόμα που γεννιέται το παιδί σου, του αγοράζεις ένα δωράκι και το αφήνεις κάτω από το δέντρο. 

Περνώντας ο καιρός, το ρωτάς τι θα ζητήσεις από τον Άγιο, γράφετε μαζί το γραμματάκι, το ταχυδρομείς, και πηγαίνεις κρυφά και αγοράζεις το δώρο που θέλει το παιδί σου. 

Και αφήνετε μπισκοτάκι και γαλατάκι δίπλα στο δέντρο, και διαβάζετε βιβλία με πρωταγωνιστή τον αγαπημένο Άγιο, και εξηγείς στο μικρό σου ότι ακόμα κι αν δεν έχετε τζάκι αυτός θα βρει να τρυπώσει από κάπου. 

Και εκεί που έχεις χτίσει τον μύθο για τα καλά, έρχεται ένας άσχετος και πετάει στο παιδί σου την αλήθεια. Ο Άη Βασίλης δεν υπάρχει, οι γονείς σου τα παίρνουν τα δώρα! Σε ευχαριστούμε πολύ, καλέ μας άνθρωπε. 

Τι κάνεις τότε; Γιατί λογικό είναι το παιδί να νιώσει ότι τόσα χρόνια ζούσε μέσα στο ψέμα. Ότι οι γονείς του το κορόιδευαν.

Και όμως, όχι, δεν το κορόιδευες. Ο Άγιος Βασίλης ζει, όπως ζει κάθε άγιος. Και βρίσκεται παντού γύρω μας, και ακούει τις ευχές και τις προσευχές μας. 

Μπορεί να μην τον βλέπουμε αλλά το ίδιο δεν συμβαίνει με τα πιο όμορφα πράγματα στη ζωή; Όπως η αγάπη, που δεν την βλέπουμε αλλά νιώθουμε τη μαγεία της. 

Και ναι, τα δώρα τα παίρνουν οι γονείς- πόσο υπέροχο είναι αυτό;

Μήπως από δω και στο εξής στο γράμμα που θα γράφουμε προς τον Άγιο να ζητούσαμε όλα τα παιδιά του κόσμου να είναι τόσο τυχερά όσο το δικό μας; Να έχουν υγεία, ασφάλεια, ειρήνη, αγάπη, τα σημαντικότερα δώρα στον κόσμο όλο; 

Μήπως τελικά η μαγεία κρύβεται μέσα μας;