Ήθελε κινητό και μας τούμπαρε

Συζητάω με μια άλλη μαμά χθες το πρωί. Η κόρη της και η κόρη μου, συμμαθήτριες, ετών 10. Αφού ξεκινάει με τη φράση «μου ζητάει κινητό» και εγώ απαντάω ευθύς αμέσως «όχι, βρε παιδί μου, ακόμα, άσε να πάνε Γυμνάσιο», ακολουθεί συνέχεια. 

Η μαμά αρνούνταν, ο μπαμπάς όμως υπέκυψε στις πιέσεις της κόρης του και της είπε ότι εάν έπαιρνε σε όλα τα μαθήματα 10, θα της έπαιρναν κινητό.

Το παιδί είναι καλή μαθήτρια. Και υποθέτω ότι σήμερα το απόγευμα θα την περιμένει ένα κινητό στο σπίτι, αφού η υπόσχεση είναι υπόσχεση. 

Εάν εξαιρέσουμε το γεγονός ότι γράφω ιστορίες που ακούω και ζω και, να μου το θυμάσαι, θα καταλήξω να μην μου μιλάει καμία μάνα, φυσικά και έχω τις αντιρρήσεις μου. 

- Μένω σταθερή στην άποψή μου ότι το παιδί δεν χρειάζεται κινητό σε αυτή την ηλικία, εκτός και εάν μένει πολλές ώρες μόνο ή μετακινείται μόνο του και το κινητό πλέον είναι απαραίτητο για να επικοινωνεί με τους δικούς του. 

- Επιπλέον, πιστεύω ότι ένα παιδί δεν διαβάζει τα μαθήματά του για να πάρει κάποιο υλικό αντάλλαγμα. Δηλαδή, δεν θα του πεις: Εάν διαβάσεις για αύριο, θα σου κάνω τη χάρη να παίξεις με το τάμπλετ. Ή εάν είσαι καλός μαθητής, θα πάρεις κινητό. 

Δεν είναι αυτή η συνάρτηση, δεν πρέπει να είναι αυτή η εξίσωση. 

Το παιδί θα είναι τυπικό στις σχολικές του υποχρεώσεις γιατί αυτή είναι η δουλειά του σε αυτή την ηλικία. Γιατί θα του αρέσει το σχολείο, γιατί θα θέλει να μαθαίνει συνεχώς. 

Η χρήση του τάμπλετ φυσικά και θα γίνει, αλλά αυτό εξαρτάται από το πώς θέλει να σπαταλίσει τον ελεύθερο χρόνο του. Δεν είναι ανταμοιβή.

Με την ίδια λογική, γιατί να αποκτήσει το πρώτο του κινητό ως επίσης ανταμοιβή για τους καλούς του βαθμούς; Δεν είναι αρκετή η χαρά και η ικανοποίησή του ότι οι κόποι του ανταμείφθηκαν; Πιστεύω πως είναι.