Πώς κάθεται ένα παιδί ήσυχο στο τραπέζι;

Δηλαδή, εσένα η κόρη σου κάθεται ήσυχα χωρίς να κάνει φασαρία; με ρώτησε μια μέρα μια συνάδελφος που δεν έχει παιδιά. 

Μπλόκαρα λίγο γιατί... ξέρω γω, παιδί είναι, δεν θα κάνει φασαρία; Ποτέ δεν πήγε σε διπλανό τραπέζι να ενοχλήσει ή δεν άρχισε ξαφνικά να πετάει πατάτες στο πάτωμα ή κάτι τέτοιο τέλος πάντων. 

Και επίσης, εξαρτάται από το τι ορίζουμε ως φασαρία και το πού βρίσκεται το παιδί. Π.χ. περισσότερη φασαρία κάνει το κινητό σου που χτυπάει συνεχώς στο λεωφορείο/τσακώνεσαι με τον φίλο σου/μιλάς δυνατά και σε ακούνε όλοι. Περισσότερη φασαρία κάνει στα αυτιά μου ο τύπος στο διπλανό τραπέζι που φωνάζει το γκαρσόνι «Ε, εσύ, παιδί» από το δικό μου το παιδί που βαριέται και τραγουδάει Φουρέιρα. Και έχει καλή φωνή. 

Ένα παιδί στο τραπέζι δεν είναι Μια κυρία στα μπουζούκια. Εδώ η κατάσταση είναι λιγάκι εκτός ελέγχου. 

- Εάν μιλάμε για το τραπέζι του σπιτιού, καλό είναι να μάθουμε στο παιδί από μικρό ότι όταν καθόμαστε όλοι μαζί και τρώμε, θεωρείται και είναι μια σημαντική στιγμή για την οικογένεια.

Όταν όμως το παιδί φάει, που τρώει και λιγότερο από όλους, μιλήσει, γελάσει, αμέσως μετά θα βαρεθεί. Κανόνας. Πιάστου την κουβέντα, κάντο να αισθάνεται ευχάριστα όταν τρώει με τους γονείς του, και θα δεις ότι όσο μεγαλώνει θα ευχαριστιέται περισσότερο το φαγητό με τους γονείς- μέχρι την εφηβεία τουλάχιστον.

- Εάν μιλάμε για το τραπέζι της ταβέρνας, μην περιμένεις το παιδί να καθίσει ήσυχο όσο εσύ κατεβάζεις τη δεύτερη νταμιτζάνα κρασί, και απολαμβάνεις την τρίτη μερίδα παϊδάκια.

Αν έχετε πάει με παρέα, βάλτε τα παιδιά να καθίσουν σε ένα τραπέζι μόνα τους και φρόντιζε πάντα, ανάλογα την ηλικία, να έχεις πάρει μαζί και μερικά επιτραπέζια ή κάρτες ή ό,τι άλλο αρέσει στο παιδί και μπορεί να παίξει με τους φίλους του μετά το φαγητό. Εάν επιλέξεις και ταβέρνα με αυλή ή εστιατόριο με παιδότοπο, τόσο το καλύτερο.

Και μην ανησυχείς για το εάν το παιδί σου είναι ήσυχο. Αρκεί να ξέρει τα όριά του και μερικούς κανόνες καλής συμπεριφοράς.

Και... έφαγαν αυτοί καλά και εσείς καλύτερα.