Μάνα, θα κάνω κοπάνα

Χθες μια φίλη που έχει παιδί στο Γυμνάσιο με ρώτησε πώς θα αντιδρούσα εάν η κόρη μου ήθελε να κάνει κοπάνα. 

Σήμερα το πρωί η μικρή μου βαριόταν αφόρητα να πάει στο σχολείο. Δεν ήταν άρρωστη, ούτε έγραφαν κάποιο διαγώνισμα. Απλά βαριόταν. Και έτσι μισονυσταγμένη που ήταν μου είπε: Μαμά, σήμερα δεν θα πάω στο σχολείο. 

Εννοείται πως αυτή τη στιγμή που μιλάμε είναι στο σχολείο της. Εννοείται πως δεν θα δεχόμουν για κανέναν λόγο να μην παρακολουθήσει τα μαθήματά της- για κανέναν αστείο λόγο, εννοώ. 

Η διαφορά της κόρης μου με την κόρη της φίλης μου; Η δικιά μου είναι ακόμα στο Δημοτικό, και ως είθισται κοπάνες στο Δημοτικό δεν υπάρχουν- ή δεν πρέπει να υπάρχουν. 

Στο Γυμνάσιο όμως η κοπάνα μπαίνει στην to do λίστα του μαθητή. Θα την κάνει ο κόσμος να χαλάσει, γιατί... πρέπει. Όχι απλά για να αποφύγει κάποια εξέταση, όχι γιατί δεν έχει διαβάσει, απλά θα κάνει κοπάνα για να δείξει ότι μεγάλωσε. Γιατί κάνουν και οι φίλοι του. 

Θα κάνει κοπάνα γιατί μπορεί.

Πρέπει όμως ο γονιός να γίνεται συνεργός στην κοπάνα; 

- Όταν το παιδί σου σού λέει ότι θέλει να κάνει κοπάνα, το θετικό είναι ότι στο είπε ενώ θα μπορούσε να στο αφήσει κρυφό- μέχρι να ενημερώσουν από το σχολείο δηλαδή.

- Οφείλεις να το ρωτήσεις γιατί θέλει να κάνει κοπάνα. Μήπως αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα στο σχολείο; Μήπως κάτι δυσάρεστο δημιουργήθηκε την προηγούμενη ημέρα και σήμερα ντρέπεται ή είναι στεναχωρημένο;

- Αντί να αποφασίσεις εσύ, θέσε το παιδί προ των ευθυνών του. Γυμνάσιο πάει, εξάλλου, δεν είναι και πιτσιρικάκι. Να σκεφτεί δηλαδή εάν αξίζει αυτή η κοπάνα να γίνει, ποιες θα είναι οι συνέπειες, πώς θα αναπληρώσει το μάθημα που θα χάσει, και φυσικά να του ξεκαθαρίσεις ότι εσύ δεν πρόκειται να το καλύψεις ή να το δικαιολογήσεις. 

Είμαι περίεργη να δω, θα την κοπανήσει; Το πιο πιθανό είναι πως ναι. Με ευθύνη δική του.