Τα παιδιά που περπατάνε πίσω από τις μανάδες τους

Η κόρη μου κάνει ρυθμική στο γυμναστήριο του δήμου μας. Εκεί όπου άλλα παιδάκια κάνουν ενόργανη, βόλεϊ, μπάσκετ, τζούντο και άλλα ξεμυτάνε μες το κρύο μες τα μπουρνουζάκια τους, καθώς ακριβώς δίπλα είναι και το δημοτικό κολυμβητήριο. 

Πολλά παιδιά, πολλές μανάδες. Και πολλά βάσανα, υποθέτω. 

"Βρε, μαμά, πώς αντέχουν και αφήνουν τα παιδιά τους να περπατάνε πίσω τους; Δεν φοβούνται μήπως πάθουν κάτι και δεν τα δουν;" Απορία της κόρης μου κάθε φορά που συναντάμε αυτή την εικόνα. Μια μαμά έξαλλη ανοίγει το βήμα της αφήνοντας πίσω το παιδί της να τρέχει κυριολεκτικά για να την προλάβει. 

Η έξαλλη μαμά, ποιος ξέρει γιατί, φωνάζει, επιπλήττει, φοβερίζει, απειλεί θεούς και δαίμονες αλλά κυρίως αυτό το μικρό πλασματάκι, που ναι, μπορεί να είναι ένας μικρός σατανάς.

Ο μικρός σατανάς μπορεί να μην έβαλε εγκαίρως το μπουρνούζι του, και του το είχε πει η μάνα του, "γρήγορα, βιάζομαι, μη χαζεύεις. Μου τρως όλη τη μέρα!".

Ο μικρός σατανάς μπορεί να μην τα πήγε και τόσο καλά στην προπόνησή του- ήταν τόσο κουρασμένο, σχεδόν εξαντλημένο. "Αφού δεν τα καταφέρνεις, απορώ γιατί ερχόμαστε!".

Ο μικρός σατανάς μπορεί να μην πρόλαβε να διαβάσει τα αγγλικά του και να τώρα που θα τους βρει η νύχτα πάνω από τα ανώμαλα ρήματα. "Πότε θα προλάβω να μαγειρέψω, μου λες; Δεν μιλάς, ε;". 

Ο μικρός σατανάς μπορεί να μην έκανε τίποτα λάθος. Μπορεί να είναι απλά παιδί. 

Πολύ κρατιέμαι να φωνάξω καμιά κοινωνική υπηρεσία κάθε φορά που βλέπω αυτές τις μάνες που περπατάνε γρήγορα βρίζοντας το παιδί τους αφήνοντάς το ξοπίσω τους να τρέχει βουρκωμένο. Ξέρεις όμως κάτι; Δεν έχω το δικαίωμα. Και ξέρεις και κάτι άλλο; Και εκείνο θέλει να τρέξει. Να τρέξει μακρυά από ό,τι δεν του δίνει αγάπη. 

*Διάβασα το βιβλίο του Βασίλη Αλεξάκη, «Γιατί κλαις;», που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Μεταίχμιο. Το έκλεισα με πίκρα και οργή. Για την αλήθεια του.

"Εμένα αυτό το βιβλίο δεν μου αρέσει και τόσο πολύ", μου είπε η κόρη μου. Γιατί «πώς αντέχουν και αφήνουν τα παιδιά τους να περπατάνε πίσω τους; Δεν φοβούνται;».