Η έκθεση της κόρης μου δεν θα γραφτεί από μένα

Μαμά, θέλω λίγη βοήθεια, μου είπε χθες το απόγευμα. Εντάξει, χαίρομαι λίγο όταν μου το λέει. Νιώθω λίγο χρήσιμη η μάνα.

- Θα γράψουμε έκθεση για ένα κτίριο και διάλεξα το Empire State Building στη Νέα Υόρκη. 
- Μα, δεν έχεις πάει!
- Και τι πειράζει; Θα το γκουγκλάρουμε. 

Και το γκουγκλάραμε. Και βρήκαμε ένα σωρό πληροφορίες. Και είδαμε και φωτογραφίες. Και μπήκαμε και στο official site. 

Τα μάτια μου έτσουζαν. Ήμουν κουρασμένη. 

Και γράφαμε, εγώ δηλαδή. Η κόρη μου υπαγόρευε. Εγώ ήμουν η Βουγιουκλάκη. Πιο γρήγορα, πιο γρήγορα. 

Και κάποια στιγμή και ενώ πληκτρολογώ «η Νέα Υόρκη έχει πολλούς και ωραίους ουρανοξύστες, που ξύνουν δηλαδή τον ουρανό...» είπα να βάλω την προσωπική μου πινελιά. Γιατί δημοσιογράφος είμαι, δεν κρατιέμαι. Ποιος είδε την κόρη μου και δεν την φοβήθηκε!

Μαμά, αυτή είναι η δική μου έκθεση, το κατάλαβες; Σβήσε τώρα αυτό που έγραψες! είπε επιτακτικά.

Και το έσβησα ζητώντας συγγνώμη. 

Εγώ δεν είμαι που της λέω να τα καταφέρνει μόνη της; Εγώ δεν είμαι που αποτρέπω άλλους γονείς να μην γράφουν τις ασκήσεις των παιδιών τους; Τι έκανα τώρα; Πήγα να το παίξω δασκάλα. Λάθος, μέγα λάθος. Αλλά ίσως έφταιγε και το υψόμετρο. 102 όροφοι είναι αυτοί. 

Για να δει όμως το παιδί μου τη θέα από ψηλά, για να δει τον κόσμο ζωγραφιά, πρέπει να τους έχει ανέβει μόνη της. Έναν έναν.