Κάποτε πίστευα πως οι ρυτίδες είναι η χειρότερη απόδειξη πως μεγαλώνω. Τώρα τις θεωρώ σημάδια σοφίας και ζωής

Ρυτίδες. Η πρώτη ένδειξη πως υπάρχουν στο πρόσωπο είναι συνήθως λίγο σοκαριστική. Ακόμα θυμάμαι την πρώτη φορά που ενώ κοιτιόμουν στον καθρέφτη, συνειδητοποίησα πως υπάρχουν μικρές γραμμές στις γωνίες των ματιών μου. Μέχρι εκείνη τη στιγμή θεωρούσα πως είχα το τέλειο πρόσωπο κι ένα αγέραστο και «φρέσκο» δέρμα. Δεν το κρύβω πως με έπιασε ένα άγχος. Πώς θα τις σβήσω σκέφτηκα και πώς θα τις εξαφανίσω; Η πιο άμεση λύση ήταν το μακιγιάζ, οπότε θυμάμαι πως δεν υπήρχε στιγμή που να θέλω να κυκλοφορήσω και να μην βαφτώ, προκειμένου να καλύψω αυτά τα σημάδια στο πρόσωπο. Μαζί με το μακιγιάζ, ήρθαν και τα ατέλειωτα skincare προϊόντα όπως οι ακριβές κρέμες ματιών, τα serums και κάποια στιγμή και οι θεραπείες στο ιατρείο.

Όταν βλέπεις τις πρώτες ρυτίδες στο δέρμα σου, δεν είσαι προετοιμασμένη για αυτό. Αυτόματα τις μισείς και γίνονται ο μεγαλύτερος εχθρός σου, γιατί είναι εκεί καθημερινά για να σου θυμίζουν πως τα χρόνια περνούν και πως μεγαλώνεις. Είναι εκεί για να σου δημιουργούν την αίσθηση πως χάνεις τη νιότη σου και την ανεμελιά σου, πως η ζωή σου δεν θα είναι ποτέ όπως πριν, αλλά αντιθέτως θα είναι γεμάτη υποχρεώσεις, άγχη και στρες.

Όταν καθόμουν μπροστά από τον καθρέφτη μου χωρίς τα φίλτρα που δημιουργεί το μακιγιάζ, έβλεπα τις ρυτίδες μου και με απελπισία αναρωτιόμουν γιατί σε μένα και γιατί τώρα. Απάντηση φυσικά δεν έπαιρνα ποτέ και τα ερωτήματα παρέμεναν αναπάντητα, ώσπου η οπτική με την οποία έβλεπα αυτά τα σημάδια του χρόνου επάνω μου, άλλαξε. Καθώς άρχισα να παρατηρώ τις γυναίκες με τις οποίες συναναστρέφομαι στην καθημερινότητα μου αλλά και εκείνες που θεωρούμε πρότυπα είτε είναι celebrities είτε άλλες επιδραστικές προσωπικότητες, συνειδητοποίησα πως όλες αυτές οι γυναίκες τις οποίες θαυμάζω και εκτιμώ, ακτινοβολούν σοφία, ομορφιά και αυτοπεποίθηση κι ας έχουν κι αυτές τις δικές τους ρυτίδες στο πρόσωπο. Ρυτίδες τις οποίες πολλές φορές δεν τις κρύβουν καθόλου, αντιθέτως τις έχουν «αγκαλιάσει».

Έχοντας το παράδειγμα αυτών των γυναικών στο μυαλό μου, άρχισα σταδιακά να αλλάζω άποψη για τις δικές μου ρυτίδες και φυσικά, άλλαξε και ο τρόπος που τις αντιμετωπίζω. Αυτά τα σημάδια τα οποία εμφανίστηκαν με το χρόνο στις γωνίες των ματιών μου, δεν είναι πια για μένα ένας κακός εχθρός, αλλά σημάδια ζωής ή καλύτερα γραμμές ζωής και εμπειριών. Είναι όλο το γέλιο που έχω «ρίξει», όλες οι στιγμές χαράς που έχω βιώσει, όλα μου τα ταξίδια ανά τον κόσμο, όλες μου οι εμπειρίες με τη δουλειά που τόσο αγαπώ, με ανθρώπους που πέρασαν από τη ζωή μου, με τις σπουδές μου και τα ξενύχτια που έκανα για να τις ολοκληρώσω, όλα τα «τα κατάφερα» που είπα στον εαυτό μου και εννοείται, τα δάκρυα που έχουν κυλήσει σε στιγμές δύσκολες και απογοητευτικές.

Αυτές οι ρυτίδες είναι σαν το δικό μου story telling εδώ και 34 ολόκληρα χρόνια και πια, όχι μόνο δεν τις κρύβω, αλλά είμαι τόσο περήφανη για αυτές, που προτιμώ να κυκλοφορώ χωρίς ίχνος μακιγιάζ κι ας κάνουν «μπαμ», αφού με γεμίζουν αυτοπεποίθηση και τις αγαπώ. Τις αγαπώ γιατί είναι απόλυτα συνδεδεμένες με καθετί που έχω ζήσει, ευχάριστο ή δυσάρεστο και είναι μέρος της δικής μου ιστορίας πάνω σε αυτόν τον πλανήτη.

Την επόμενη φορά που θα κοιταχτείς στον καθρέφτη και θα «πιάσεις» τον εαυτό σου να μισεί τις ρυτίδες σου, χαμογέλα!