Misery

Μην ακούτε αυτούς που λένε ότι ο τηλεθεατής καταλαβαίνει... Κάνετε λάθος! Αν καταλάβαινε δεν θα έμπαινε καν στον κόπο να ανοίξει την τηλεόραση. Αυτός που έχει πάρει χαμπάρι τι γίνεται δεν έχει αυτόν τον... διάολο μέσα στο σπίτι του.

Χάνεις χρόνο. Θα μπορούσες να μην σπαταλάς άδικα τον καιρό σου. Έχεις τόσα να κάνεις. Μην κοιτάτε εμένα, που λόγω μεροκάματου, παρακολουθώ τον κάθε... ακάματο να μου το παίζει μούρη μέσα από το γυαλί!

'Ανεργος ήταν κι αυτός και του είπαν να πάρει μία εκπομπή μήπως πορευθεί κι αυτός στη ζωή του.

Αλλά κάπου τους βαριέσαι. Άνθρωποι χωρίς ταλέντο, να εμφανίζονται μπροστά από τις κάμερες, να παριστάνουν τους χαζοχαρούμενους και να θέλουν, σώνει και καλά, να σε βγάλουν από τα προβλήματά σου. Εύκολο είναι;

Kαι όταν εκείνοι τελειώνουν τη δουλειά τους και πάνε σπίτι τους, τούς καταπλακώνει μία μιζέρια που δεν τους αφήνει να πάρουν ανάσα. Η ανασφάλεια που τους αιχμαλωτίζει μη τυχόν και δεν είναι η φάτσα τους στα περιοδικά τούς έχει εξοντώσει.

Δεν αντέχουν να περάσουν στην αφάνεια. Θα πεθάνουν...

Κάνουν βόλτες σε επιδείξεις μόδας, σε openings μαγαζιών που πουλάνε κιλότες, σε μπουζουκομάγαζα. Τα ίδια και τα ίδια πρόσωπα. Καλοκαίρι Μύκονο, το χειμώνα Golden Hall.

Και αναρωτιόμουν: "Καλά, άλλη δουλειά δεν έχουν να κάνουν;". Αφελής κι εγώ, δεν είχα καταλάβει ακόμη ότι όλοι αυτοί ζουν και αναπνέουν με το... φαίνεσθαι!

Σε μία κανονική παράσταση, ούτε ως κομπάρσοι δεν μπορούν να σταθούν, πόσο μάλλον όταν οι ίδιοι δίνουν show, με δικό τους σενάριο και σκηνοθεσία!

Θα περιμένω, δεν μπορεί... Κάποτε θα βαρεθούν, μόνο που δεν θα είναι κανείς εκεί να τους χειροκροτήσει! Ούτε κι εγώ βέβαια...

Συγγνώμη, αλλά επιστρέφω στα βιβλία μου!