Λεπτή γραμμή

Μετά τον κακό χαμό που έγινε στα "Βραβεία Καρόλου Κουν" συνειδητοποίησα ότι τόσο η Χρυσούλα Διαβάτη, όσο και ο Σάκης Ρουβάς έχουν κάθε δικαίωμα να παλεύουν μέχρι τελευταίας ρανίδος του αίματός τους για το "μέσα" τους. Για την μετάβαση που νιώθει ο κάθε άνθρωπος όταν αφιερώνεται σε κάτι που αγαπά πολύ και φτάνει στον ποθητό του στόχο!

Το προφίλ των δύο είναι τελείως διαφορετικό. Όπως άλλωστε και οι ηλικίες τους. Η μεν κα Διαβάτη, έχοντας φτάσει τα 74 της χρόνια, βρίσκεται σε ένα σημείο της ζωής της (και καλά κάνει) να βροντοφωνάζει τη γνώμη της για κάτι στραβό που βλέπει, χωρίς να υπολογίζει τις συνέπειες. 

Ακούγοντάς της από το βήμα του Μεγάρου Μουσικής και χθες από το "Καρντάσιανς" ταυτίστηκα απόλυτα με τις απόψεις της.

Διάβασα κάτι μπούρδες για την "αριστερή" και κουλτουριάρα Διαβάτη και τον "δεξιό" και pop idol Σάκη Ρουβά.  

Δεν είναι εκεί το ζήτημα. Η ουσία είναι στη "λεπτή γραμμή" που χωρίζει τον πόνο και τα βάσανα που φορτώνεται κάποιος για να κατακτήσει τον στόχο του με την δήθεν απειρία, αλλά με τον πηγαίο ενθουσιασμό που διαθέτει ένας "νέος". 

Όλοι μας έχουμε δίκιο και γι΄αυτό υπάρχει και η αδικία!

Ο "παλιός" είναι λογικό να αγανακτεί βλέποντας έναν ωραίο και κατά γενική ομολογία ταλαντούχο νέο να βραβεύεται τόσο σύντομα για κάτι που θεωρείται "άπιαστο". Ίσως, όμως, θα πρέπει να του δώσει και το... δικαίωμα στην ελπίδα. Να του δώσει κουράγιο να συνεχίσει, προκειμένου να γίνει και αυτός αυτό που ονειρεύεται!

Δεν θα πρέπει να του κόβει τα φτερά.

Αυτά περί άδειας εξασκήσεως επαγγέλματος τα θεωρώ γελοία.

Από την άλλη, όμως, η Χρυσούλα Διαβάτη μίλησε και για πλύση εγκεφάλου των μαζών. Κι εδώ καθόλου δεν θα διαφωνήσω. Πόσοι μεταξύ μας συζητάμε για όλα αυτά που βλέπουμε δίπλα μας και μας "χαλάνε" την καθημερινότητά μας... Έβγαλε κραυγή κανείς; Σίγουρα όχι!

Το αν ο λόγος της τάραξε το "κατεστημένο" που έχει δημιουργηθεί από άσχετους, ξερόλες και παρτάκηδες, αυτό θα το δείξει ο χρόνος. Το μόνο σίγουρο, πάντως, είναι ότι δεν θα πρέπει να τα βάζουμε όλα στο ίδιο σακί.

Και για να λέμε του στραβού το δίκιο, κάτι σε... τσιμπάει μέσα σου όταν βλέπεις τον άλλον να κερδίζει κάτι σε χρόνο μηδέν, όταν εσύ έχεις φτύσει αίμα για να το κάνεις δικό σου! 

Και δεν είναι ζήλια, όπως είπε άστοχα ο Λιάγκας!

Σεβασμός στους παλιούς και άξιους και ώθηση στους ταλαντούχους μαθητές.

Ίσως τελικά το πιο αρεστό σ' αυτή την... κόντρα θα ήταν να δούμε την κα Διαβάτη να δέχεται με θέρμη να κάνει μαθήματα υποκριτικής και θεάτρου στον Σάκη κι εκείνος, με τον ίδιο ζήλο και ενθουσιασμό, να ξεδιπλώνει σιγά σιγά το ταλέντο του!