Αbba - The Day Before You Came

Το punk, στα μέσα τις δεκαετίας του 70, έφερε στη ροκ μουσική όλη την ανανέωση, την αγριάδα, την φρεσκάδα, την αμφισβήτηση, τον τσαμπουκά, ακόμα και την βρωμιά, αν το προτιμάς, που είχε αρχίσει να της λείπει από στιγμές σε στιγμές, κάνοντας την ξανά αυτό που ήταν κάποτε. Κάτι το αυθόρμητο, αυθεντικό και συχνά ακατέργαστο. Ξεσηκωτικό και υπέροχο. Τρόπος, στάση και έκφραση ζωής.

Μαζί με όλα τα παραπάνω έφερε και ένα αρνητικό. Έγινε η αιτία να περάσουν στο περιθώριο της ευρείας καλλιτεχνικής αναγνώσης (όχι της εμπορικής, φυσικά) συγκροτήματα τεράστια, όπως οι ABBA, στους οποίους "κόλλησε" εύκολα και με συνοπτικές διαδικασίες ο χαρακτηρισμός «φλώροι», με αποτέλεσμα να επικρατήσει μέσα στα χρόνια η εντύπωση ότι η μουσική που έκαναν δεν ήταν αρκετά σοβαρή.

Δεν μπορώ να σκεφτώ πολλά συγκροτήματα που να έφτιαξαν μέσα στις δεκαετίες πιο σοβαρή (ακόμα και το ίδιο σοβαρή) μουσική με τους ABBA. Ή που να εξέφρασαν με τόση αλήθεια, απλότητα και μελωδικότητα τους καθημερινούς και ουσιαστικούς προβληματισμούς της ανθρώπινης ύπαρξης. Και την ίδια στιγμή να σε κάνουν να χορεύεις με τους στίχους τους, να τους σιγομουρμουράς το πρωί που ξυπνάς, να πετάγεσαι σαν ελατήριο από την θέση σου με τις ακαταμάχητα δυναμικές τους μελωδίες.

Σε αυτούς τους τέσσερις Σουηδούς, η μουσική και ολόκληρη η μετέπειτα ποπ αισθητική χρωστάει όσα δεν γίνεται να περιγραφούν στις λίγες σειρές αυτής της στήλης. Από την άλλη, ίσως, να αρκεί απλά ένα τραγούδι σαν κι αυτό...

{videobox}1HnOFwqpLRQ{/videobox}