Αγαπάνε αλλήλους

Σου λέει ψέμματα, δεν μπορεί να δεθεί. Όχι στ΄αλήθεια. Το λαχταράει, ορκίζεται ότι το αξίζει, το δέρμα της καίει όταν της το αρνιούνται. Όμως δεν ξέρει να παραδίνεται. Ξέρει μονάχα να είναι αλλού, μόνη όταν δείχνει δεσμευμένη, δέσμια όταν είναι μόνη.

Την ξέρεις. Τη βλέπεις κάθε τόσο να βγαίνει στο φως, εκεί που όλα υπνωτίζουν και υπνωτίζονται. Οι πρόθυμα υπνωτισμένοι τη συγκινούν και τους συλλέγει. Μετά, θα τους τοποθετήσει ήσυχα στα νοερά της ράφια. Θα τους σκεφτεί ξανά τις νύχτες, τα μικρά, γλυκά έπαθλα μιας εφήμερης εξωστρέφειας. Θα τους σκεφτεί κουκουλωμένη μέχρι τ΄αυτιά στη μυστική, απάνεμη σπηλιά της, όπου δεν βρέχει ποτέ ξένα συναισθήματα. Εκεί, καλά προστατευμένη από τις ζωές των άλλων, ανασαίνει ξανά και ξανά τον ίδιο της τον αέρα, νανουρισμένη από διαλόγους φανταστικούς κι από φωτογραφίες που δεν τραβήχτηκαν ποτέ. 

Την ξέρεις. Εύχεται ο κόσμος να γυρίσει γύρω της αλλά αν γυρίσει θα του ξεφύγει. 

Είναι αυτή που φεύγει κι επιστρέφει μέχρι να φύγει τελειωτικά. Κρατάει κοντά της μόνο εκείνους που περνούν τα τεστ χωρίς να την υποβάλλουν σε κανένα. Αυτούς που άντεξαν να την αγαπούν χωρίς να την εμπιστεύονται.

Την ξέρεις, είναι το παιδί. Της έλλειψης, των άκρων, των ψυχαναγκαστικών παραμυθιών. Παιδί σκληρό, ορμητικό και αχόρταγο. Κανένα χάδι, κανένα παιχνίδι, κανένα τοπίο δεν φτάνει για να τη γεμίσει. Καμιά φορά νιώθει για λίγο ευτυχισμένη και όταν νιώθει είναι απόλυτη. Όμως, συνήθως, ζει μέσα από το μελαγχολικό σινεμά και από τραγούδια που έχουν το μελαγχολικό σινεμά μέσα τους. Το βλέμμα της διαπερνά τους εδώ και γαντζώνεται στους απόντες. 

Κάπου σε μια άλλη, μακρινή τροχιά, είναι ορατή και θυμάται. Βουρκώνει και αγαπάει βαθιά, ερήμην των άλλων. 

Την ξέρεις. Αναγνωρίζετε ο ένας τον άλλον. Έχετε κεραίες και ισχυρή όσφρηση. Κι όταν τα φώτα είναι σβηστά, μιλάτε μεταξύ σας μωρουδίστικα.

{videobox}BVYcvMkCmoI{/videobox}

Photo credit: Katerina Bal