Φράσεις κλεμμένες

Μερικές μέρες δεν έχεις τίποτα να πεις και τίποτα να γράψεις. Μόνο να πατήσεις μπορείς, αέρινα και σιωπηλά, πάνω σε λέξεις άλλων. Nα ψηλαφίσεις φράσεις ξένες με τα ακροδάχτυλα της κλέφτρας ψυχής σου και, ίσως, να κρύψεις μερικές στον κόρφο σου. 

Μετά, αργότερα, όταν οι άλλοι θα έχουν πια ξεχάσει και ξεχαστεί, θα τις αφήσεις να βγουν στο φως των βλεμμάτων, βαφτισμένες ξανά με τη δική σου υπογραφή. 

Φράσεις δανεισμένες, που δε σημαίνουν τίποτα για σένα, σχεδόν τίποτα. Θα τις εκσφενδονίσεις γλυκά σε μια κουβέντα νυχτερινή και ημιφωτισμένη. Θα τις ανεβάσεις ψηλά στον τοίχο σου, ημέρα Τρίτη, κορώνα σ’ ένα τραγούδι που αγαπάς. Like, like, like σε φράσεις που ηχούν ωραία, διαβάζονται με μάτια μισόκλειστα και αποπνέουν μια αίσθηση βάρους.

«Να ζήσω θέλω», έγραψε κάποτε μια από τις ποιήτριες των 16 μου χρόνων, η Γεωργία Συλλαίου. «Μακριά από την αγωνία των στομάτων, μια ζωή σύντομη, χωρίς βροχή». 

Κάθε τρεις, αναδύονται αυθάδικα στην επιφάνεια του μυαλού μου. Οι στίχοι που δεν είναι δικοί μου αλλά ηχούν ωραία και διαβάζονται με μάτια μισόκλειστα. Να ζήσω θέλω, προφανώς. Μια ζωή σύντομη, όμως; Όχι. Χωρίς βροχή; Ούτε κατά διάνοια τόση πλήξη. 

Αγαπητή, υπέροχη  Γεωργία των λέξεων και της μουσικής, να ξέρεις, ποτέ δεν συμφώνησα μαζί σου.

Οι στίχοι σου, όμως, μ΄ακολουθούν. Λιτοί και όμορφοι και με το δράμα τους γυμνό.

Τους κλέβω, τους γράφω, τους δίνω τ΄όνομά μου.

Τίποτα δε λένε για μένα.

Ψεύτες στίχοι.

{videobox}gHFHJhCRfkk{/videobox}

Photo credit: "Empty Illumination", by Karla Collegeman