Summertime Sadness; Ναι, σιγά…

Τελευταία αισθάνομαι ότι (επαν)εκτιμώ την ανεμελιά και βρίσκω αφόρητους τους δαιδαλώδεις συλλογισμούς.

Γοητεύομαι από την αθώα ομορφιά και όχι από την τσακισμένη εμπειρία.

Με κερδίζει περισσότερο η κανονικότητα αντί για το ταλέντο.

Αρχίζω να κάνω αγκαλιές στις τυχαίες συναντήσεις μου αντί για τυπικές χειραψίες.

Θέλω να βρεθώ σε περισσότερες συναντήσεις φίλων και να αποφεύγω τα events.

Προτιμώ τη μουσική που σου επιβάλλει να χορευτεί και όχι τα τραγούδια που σε βυθίζουν στο μυαλό σου.

Προτιμώ να απολαύσω στο σινεμά, σαν μικρό παιδί, ένα μη σκεπτόμενο blockbuster καταστροφής, παρά ένα δράμα δωματίου πάνω στη ρήξη των σχέσεων.

Βρίσκω κάτι οικείο και παρήγορο στις απροβλημάτιστες συζητήσεις. Δεν τις εξωραΐζω σαν «small talk». 

Συνειδητοποιώ ότι στους χαλαρούς ηλιόλουστους περιπάτους χωρίς προορισμό βρίσκεται το νόημα. Οι κλειστοί χώροι με καταχρηστικά ντεσιμπέλ και οι ταβανοθεραπείες ευθύνονται για τις πιο αφόρητες σκέψεις.

Έχω λιγότερες κριτικές παρατηρήσεις και περισσότερη υπομονή.

Ακόμα και οι πιο σαχλές φωτογραφίες με πατουσάκια και σέλφι από παραλίες που αρχίζουν ξανά να κατακλύζουν τα social media με διασκεδάζουν. 

Θέλω κανονικές, αβίαστες κουβέντες. Το έχω πετάξει από το παράθυρο το manual με τις στρατηγικές του φλερτ και δεν θέλω να το ξαναβρώ.

Προτιμώ το αμήχανο embarrassment σε μια συνάντηση (και ας μην φανώ ποτέ cool) παρά την «ατακαδόρικη» άσκηση γοητείας.

Εκτιμώ το πώς με κάνει να «νιώθω» αυτή που έχω απέναντί μου και όχι τι έχει να μου «πει» και να μου «αποδείξει».

Φέτος προτείνω να μποϋκοτάρουμε τη φτηνή ρέγκε στα καλοκαιρινά μπαράκια και το λαϊκό νταλκά.

Λέω να ξαναβάλουμε σε λειτουργία την ανάγκη για κανονική επαφή και φυσιολογική συμπεριφορά.

Τα μέχρι πρότινος αδιανόητα, ας γίνουν αυτονόητα.