«Μα και βέβαια αγάπη μου»

Ξέρεις αυτό που λέμε στα παιδιά μας, ότι δηλαδή θέλουμε να μας προσέχουν όταν μιλάμε, να μας κοιτάζουν στα μάτια και άλλα τέτοια. Εμείς όμως πόσο τα προσέχουμε όταν εκείνα μιλούν;
Τώρα έχει τελειώσει το σχολείο και κάθεστε αναπαυτικά με την κόρη σου στον καναπέ. Εκείνη πίνει τον χυμό της και εσύ τον καφέ σου, το τσάι σου, τη μπύρα σου, ό,τι επιλέγεις.
Σου λέει λοιπόν, «Μαμά, να φέρω τα τετράδια μου να σου δείξω τι κάναμε στο σχολείο αυτήν τη χρονιά»; «Μα και βέβαια αγάπη μου», της απαντάς.
Πηγαίνει στο δωμάτιό της και γυρίζει χαρούμενη με μια στοίβα 5-6-7-8 τετραδίων ορθογραφίας, μαθηματικών, μπλοκ ζωγραφικής… όλων αυτών που έκαναν μέσα στην τάξη. Ξεκινάει με το μπλοκ ζωγραφικής και περήφανη σου δείχνει μια-μια τις ζωγραφιές της και εσύ τη ρωτάς τι είναι το ένα και τι είναι το άλλο και τι ωραία χρώματα που έβαλε στη ζωγραφιά με τα δέντρα.
Συνεχίζει με το τετράδιο ορθογραφίας. Σου δείχνει κάθε σελίδα ξεχωριστά, τι έχει γράψει και τι ζωγραφιά έχει κάνει. Δεν θέλει να πάρεις εσύ το τετράδιο στα χέρια σου και να ξεφυλλίσεις τις σελίδες.
Όχι, θέλει να το κάνει εκείνη και εσύ να κοιτάς. Θέλει εκείνη να έχει τον έλεγχο. Είναι τόσο περήφανη για την πρόοδό της! Φυσικά το κάνει με αργούς ρυθμούς γιατί όλα είναι εξ ίσου σημαντικά.
Κάποια στιγμή πιάνεις τον εαυτό σου να βλέπει αυτά που του δείχνει το παιδί του αλλά η σκέψη του να είναι αλλού: στις δουλειές που σε περιμένουν, στα προβλήματα που αντιμετωπίζεις, στις πιθανές λύσεις τους…
Και συνειδητοποιείς ότι δεν είσαι στο παρόν, δεν ζεις τη στιγμή, δεν απολαμβάνεις το τώρα, δεν ακούς την κόρη σου.
«Ξύπνα», λες στον εαυτό σου! Και αναβάλεις τη «συζήτηση» με τα θέματά σου για αργότερα, επιστρέφεις την προσοχή σου στο παιδί σου και μοιράζεσαι τη χαρά της. Μοιράζεσαι το δώρο αυτής της μοναδικής στιγμής που στο μυαλό και την καρδιά και των δυο σας έχει γράψει για πάντα.