Bahama Mama: To blog της Parenting Coach Νάντιας Γεωργίου

Πηγαίνω συχνά σε μία παραλία, σχετικά κοντά στην Αθήνα και κοντά στο πατρικό του πατέρα μου. Η θάλασσα είναι καλή, μερικές φορές πολύ καλή, σίγουρα καθαρή και προσφέρεται για κολύμπι.

Η παραλία είναι μια χαρά, έχει ομπρέλες, ξαπλώστρες, ησυχία σε κάποια σημεία, δυνατά beach bar σε άλλα. Δεν την λες Μύκονο, όχι, έχει όμως για όλα τα γούστα. Τις προάλλες άκουσα έναν κύριο που έλεγε με έμφαση σε μια παρέα δίπλα: «ζωάρα κάνετε εσείς εδώ»!
Γύρισα να δω τι ακριβώς εννοούσε. Στην παρέα ήταν πέντε ενήλικες – τρεις γυναίκες, η μια γιαγιά, και δυο άντρες - και τρία παιδιά. Κάθονταν κάτω από μια τεράστια μπλε ομπρέλα και είχαν φέρει τις πολυθρόνες τους για τη θάλασσα, μιλούσαν και γελούσαν.
Που και που τσιμπολογούσαν κάτι φρούτα που είχαν μαζί τους. Εκείνη την ώρα ήρθαν οι καφέδες, οι μπύρες και οι χυμοί που είχαν παραγγείλει. Ήταν απογευματάκι, η θάλασσα λάδι, άκουγες μόνο τα τζιτζίκια. Τα παιδιά τσαλαβουτούσαν στο νερό δίπλα τους.
Αυτήν την σκηνή την είχα ξαναδεί, δεν ήταν η πρώτη φορά. Κοίταξα γύρω μου, λίγο-πολύ παρόμοιο το σκηνικό. Όλα είναι θέμα οπτικής, σκέφτηκα. Ναι, δεν ήταν η Μύκονος. Ούτε η Σαντορίνη. Δεν είχε το glamour της Πάρου. Είχε όμως τυχερούς ανθρώπους που απολάμβαναν όμορφα νερά, σκιά και άπλα μια ζεστή μέρα του καλοκαιριού ακριβώς δίπλα στη θάλασσα. Εκεί που σκάει το κυματάκι, όπως λένε. Ε, αυτό ναι, το λες «ζωάρα» και είσαι συνειδητά ευγνώμων που (ή όταν) μπορείς να το κάνεις! Έτσι για να μην ξεχνιόμαστε ;)

Αν υπάρχει κάτι που θα ήθελες να διαβάσεις σε άρθρο ή το έχεις απορία θα χαρώ πολύ να σου απαντήσω, όπως και για οποιαδήποτε ερώτηση μπορείς να επικοινωνείς μαζί μου στο mail: Αυτή η διεύθυνση Email προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.