Bahama Mama: Mπαμπάδες ετών...2

Θα σου έχει συμβεί και σίγουρα όχι μία μόνο φορά να τσακώνεται το παιδί σου με τον άντρα ή τον σύντροφό σου. Για πολλούς και διάφορους λόγους. Για κάτι τουλάχιστον ασήμαντο ή για κάτι όντως πολύ σοβαρό. Και μεν το παιδί σου είναι μικρό, ας πούμε  5-6-7 χρόνων, ο σύντροφός σου όμως ενήλικος και αρκετά μάλιστα.
Αναρωτιέσαι ποιος στ’ αλήθεια είναι ο ενήλικας. Γιατί ο ενήλικος σύντροφός σου φέρεται πραγματικά σαν δίχρονο. Το παίρνει προσωπικά και ξεσυνερίζεται το μικρό παιδί. Και διαπιστώνεις ότι δεν έχεις ένα μικρό παιδί αλλά στην προκειμένη περίπτωση έχεις δύο. Ας μην μιλήσω για το παράδειγμα που εκείνη την ώρα δίνει στο παιδί του. Άλλη ιστορία αυτό.
Τι κάνεις λοιπόν; Παίρνεις μέρος στον καβγά; Μπαίνεις κι εσύ στη φασαρία να αποδώσεις δίκιο, να πάρεις το μέρος του ενός ή του άλλου, να τους χωρίσεις; Χωρίς συζήτηση ναι, αν υπάρχει βία. Στην αντίθετη περίπτωση όμως, που είναι και το πιο συνηθισμένο, αν ανακατευτείς θα αναλάβεις έναν ρόλο, θα πάρεις μια ευθύνη που δεν σου ανήκει.
Θα προσπαθήσεις να βρεις εσύ τη λύση που σίγουρα δεν θα είναι αρεστή ούτε αποδεκτή από τον έναν από τους δύο. Θα σχηματιστεί έτσι ένα τρίγωνο λανθασμένης επικοινωνίας μεταξύ σας ενώ το παιδί σου θα πάρει άλλο ένα μη βοηθητικό παράδειγμα - πως να μην βρίσκει λύσεις μόνο του. «Και αν το παιδί μου έρθει κλαίγοντας και μου ζητήσει να το βοηθήσω, να μιλήσω εγώ για εκείνο στον μπαμπά του;» θα με ρωτήσεις.
Μπορείς να το βοηθήσεις συζητώντας μαζί του για αυτό που έγινε, για το πως θέλει να το διαχειριστεί, για το τι θέλει να πει στον μπαμπά του. Και να το διαβεβαιώσεις ότι θα είσαι δίπλα του να το υποστηρίζεις όταν τα λέει. Μπορεί να του είναι δύσκολο στην αρχή αλλά η δύναμη που θα πάρει και η εμπιστοσύνη που θα αρχίσει να αποκτά για τον εαυτό του είναι ανεκτίμητα δώρα ζωής.