Μεγάλα ή μικρά, ωραία ή άσχημα..

Πάντα πίστευα πως το ωραίο και το άσχημο, το μικρό και το μεγάλο είναι εξαιρετικά υποκειμενικές έννοιες. Πάρε για παράδειγμα τα ποσοστά των κομμάτων στις εκλογές, ή την καινούργια κυβέρνηση (με τους 46), ή την πρώτη είδηση των (ελληνικών) καναλιών, ή τις ουρές στα (ελληνικά) super markets, ή τους πρωτοσέλιδους τίτλους των (ελληνικών) εφημερίδων, ή τον πρώην σου, ή τα ψέματα που σου λένε (γενικώς), ή τα παιδιά κι όσες από 'μας μένουμε (ακόμα) παιδιά, ή την κολλητή σου, ή τη libido (σου, μου, του), ή τα λουλούδια, ή τους έρωτες σου, ή...ή.... Μεγάλα ή μικρά, ωραία ή άσχημα; Ποιος κρίνει, ποιος αποφασίζει;

Όλα με μπερδεύουν πια. Και στέκομαι απέναντι τους πότε απολογητικά, πότε απορημένα, πότε αποφασιστικά, πότε φοβισμένα, πότε απόλυτα*, πότε υποχωρητικά, πότε καχύποπτα, πότε διαλλακτικά, πάντα όμως με την ελπίδα μιας απάντησης. Τουλάχιστον μιάς. Να υπάρξει ένα μικρό "κάτι", μαγικά ξεμπερδευτικό, που θα μπορώ να το μοιραστώ και μ' άλλους. Και μαζί σου.

Πολύ θα ήθελα να μπορώ να σου πω τι είναι αυτό το "κάτι" που θα σε κάνει να απολαύσεις τη ζωή σου. Ίσως το να θυμάσαι συνεχώς όχι το ποια είσαι, αλλά το ποια θα ήθελες να είσαι. Ίσως το να βάλεις Χ σε στερεότυπα και προκαταλήψεις. Ίσως το να πιστέψεις πως η πιο σημαντική σου υποχρέωση είναι αυτή που έχεις απέναντι στον εαυτό σου, που δεν είναι άλλη εκτός από το να είσαι ο εαυτός σου. Τίποτα απ' αυτά δεν μπαίνει στη σειρά, δεν καλουπώνεται, δεν μετριέται με μεγέθη, δεν βγαίνει σε "πατρόν", δεν αγοράζεται. Καταχτιέται, όμως. Με μια βουτιά. Ούτε ωραία ούτε άσχημη, ούτε εύκολη ούτε δύσκολη, ούτε μικρή ούτε μεγάλη. Γιατί θα είναι, απλά, απολύτως υποκειμενική!   

* αν δεν διάβασες τη "στήλη" της  (δικής μας) Μαρίνας (Τσικλητήρα): "απολύτως απόλυτη (προς το παρόν)", σπεύσε να το κάνεις. Στα blogs θα τη βρείς. Και τόσο πολύ που θα ταυτιστείς!