Του πάθους και του λάθους (;)

Το πάθος "παίζει". Το ξέρετε και το ξέρω. Και έτσι θέλουμε, να παίζει.

Και σαν παιχνίδι να το ζούμε.

Σαν τρόπο ύπαρξης και στάση ζωής θέλεις εσύ;

Δικιά σου η ευθύνη!

Όμως όχι να πλασάρεται  "εκ του ασφαλούς". Συμφωνείς σ'αυτό!

Να περισσεύει κι ας χαλάει τη συνταγή.

Αγνό, παράφορο, τρελό, ξαφνικό, τολμηρό, κρυφό, να σ'έχει για ηρωίδα του και είδωλο του.

Το αφήνεις να σ' οδηγεί (συχνά, με μάτια κλειστά), να σε μεταμορφώνει.

Ανακατεύεις τα δικά σου υλικά με τα δικά του, αφέλεια και ελαφρότητα και συγκίνηση και ψευδαίσθηση και μυστικά και όνειρα και επιθυμία, σε αναλογίες άνισες και προσωπικές.

Σαν έκρηξη, σαν μεθύσι, σαν επανάσταση, σε παρασύρει.

Ας γίνεται σλόγκαν και διαφημιστικό σποτάκι. Σου αρέσει, σε εκφράζει κι έτσι.

Κάπου ανάμεσα στο κόκκινο και στο... κόκκινο, διεκδικεί το απόλυτο της έντασης και της διάρκειας. Ειρωνεία.

Γεννιέται, μεγαλώνει, ομορφαίνει, ενηλικιώνεται και ξαφνικα... γίνεται σκιά. 

Χωρίς προειδοποίηση.

Κάνεις μόνο θετικές σκέψεις. Ποιος μπορεί να σου πει τι να πετάξεις και τι να κρατήσεις από τις ώρες, τις στιγμές και τα χρόνια σου μαζί του;

Εσύ διαλέγεις, εσύ καταργείς.

Γνωρίζεις, εξ' άλλου, πως, η έκπληξη θα είναι πάντα το παρελθον μας.

Κι επιμένεις στο παιχνίδι. Του πάθους.