Τι λες εσύ για ολ' αυτά;

Δεν ξέρω εσύ, πάντως εγώ αποφάσισα να εγκαταλείψω τις (ευλογημένες μου) βεβαιότητες. Για πόσο, θα μου πεις. Δεν ξέρω. Τουλάχιστον ας πειραματιστώ. Ας δω, πώς θα τα βγάλω πέρα, πώς θα τα πάω αν τις κλειδαμπαρώσω όλες αυτές τις κυρίες στα συρτάρια και πορευτώ χωρίς αυτές.

Μια καινούργια οργάνωση του "μέσα" μας, συνήθως (αν όχι πάντα) μας βγαίνει σε καλό. Το 'χεις προσέξει, είμαι σίγουρη.

Για πάμε μαζί, και θα το βρούμε. ΟΚ, θα μιλάω εγώ για μένα κι εσύ είσαι εγώ!

Ελευθερία XXL, που θα πει: να μη μετρήσω το χρόνο, να ζητήσω πολλά, να εκτεθώ σε ό,τι με τρομάζει, να μην ψάξω για εύκολες απαντήσεις, ν' αγαπήσω ό,τι διαλύεται  (μια νύχτα), ό,τι αλλάζει (ένα σώμα), ό,τι ταξιδεύει (τις επιθυμίες), να μην ξεχνάω, να μην σωπαίνω, να σκαλίσω τα λάθη μου, να μην σου ζητάω, να γιορτάσω για σένα, να μου πω (και να σου πω) και κακά σενάρια, ν' αγαπήσω τα αδιάβαστα, τα αφόρετα, τα κλειστά (μάτια, χαμόγελα, πρόσωπα).

Τι λες εσύ για όλ' αυτά;

Ένας συγγραφέας που αγαπάω, ο Μίλοραντ Πάβιτς, λέει πως "το παρελθόν και το μέλλον του ανθρώπου ζούνε μόνο στα μυστικά". Κι εμείς, εσύ κι εγώ, θα το΄χουμε για μυστικό μας αυτό που σου' γραψα. Χαλαρές, ανοιχτές και απόλυτες, υποψιασμένες, δημιουργικές και τολμηρές, κορίτσια και γυναίκες, θα το κρατάμε σε χάδι, σε δίχτυ και σε ψίθυρο και, να δεις, που κάπου καλά θα μας πάει. Και τις δυο μας. Μην αμφιβάλλεις. Άλλωστε, ένας Σεπτέμβρης, δεν είναι ποτέ αρκετός.

Απλά μας συμφιλιώνει με τα δικά του tips αλλαγής!