Σαν μια πρόβα ταγκό

Σου τό 'χα πει και πιο παλιά. Μικρή εσύ, μεγάλος ο χρόνος. Έχετε μαζί, πολλά να κάνετε. "Πολλά ν' αλλάξουμε", μού' χες πει. Κι εγώ, με φόβο κι αγάπη, απο φόβο κι από αγάπη, σού' πα "ναι". Και, κοίτα, τελειώνει ο πρώτος μήνας του καινούργιου χρόνου κι ενώ τον έκανα κομματάκια για ν' αρχίσω να σου δίνω τα πιο φωτεινά, τα πιο παράξενα και μυστικά, τα πιο πειραγμένα απο ιστορίες που θα μπορούσες ν' αγαπήσεις, δεν βρίσκω τίποτα να σου χαρίσω για ν' αρχίσεις να χαράζεις και να στήνεις, μικρή εσύ μεγάλος ο χρόνος, καινούργιες στιγμές, που θα τις απλώσετε, μαζί, σε μεγάλους ακάλυπτους μικρών θαυμάτων. Που μαζί θα δείτε τα μικρά δικά σου "θέλω" να γίνονται συνθήματα, εικόνες στη μεγάλη οθόνη του χρόνου, αλήθειες που θα αψηφούν τους κανόνες, σκέψεις που θα ακροβατούν, θα ξαφνιάζουν, θα τρυπούν τις προσωπικές μυθολογίες, και που δεν θά 'χουν ανάγκη απο χώρο, (όπως οι ποιητές)* γιατί θα πετούν και σπάνια θα ξεκουράζονται ακουμπώντας στη γη.  Σε μια γη που πλανητάρχης είναι (φαντάσου) ο... πορτοκαλής Ντόναλντ, που σ' ένα τόσο δα μικρό κομματάκι της, (την Ελλάδα) εφημερίδες, ραδιόφωνα, περιοδικά, σωπαίνουν, ξαφνικά, επειδή η γλώσσα που μιλάνε δεν γλείφει και δεν χαϊδεύει, που "ως λύσεις τακτικής" παίρνονται αποφάσεις που οξύνουν αντιθέσεις, που δοξάζουν τις υποκλίσεις, που προβάλουν ασήμαντα "εγώ".

Σου τό 'χα πει και πιο παλιά. Να κάνεις μια πρόβα με τον μεγάλο (κύριο) χρόνο για να συνυπάρξετε, αρμονικά, μαζί. Κάτι σαν πρόβα ταγκό. Να του επιβληθείς, ως "εξαιρετικό ταλέντο", να τον ζαλίσεις με τα... φτερά σου, να τον πείσεις με το ένστικτο της αυτοκριτικής σου, με την απόλυτη ελευθερία βούλησης Νά 'χει περιεχόμενο η κίνηση, την ηδονή του ρυθμού, τη γνώση της βραδύτητας. Ζήτα του να ΜΗΝ σου τάξει, να ΜΗΝ σου υποσχεθεί, μονάχα, να σε ξαφνιάσει. Καταφέρνοντας να περάσει μέσα απο μικρές φωτεινές χαραμάδες. Να γίνει περισσότερο αθώος. Να μάθει να μαντεύει τις σιωπές, να πάψει να φοβάται το ευαίσθητο πρόσωπο του και να σε βοηθάει να συμπληρώνετε μαζί όσα κομμάτια του λείπουν απο τα "σ' αγαπάω"και τα "θέλω".  Θα' ναι μια μικρή επανάσταση! Και για τους δυο σας! Άλλωστε, it takes two to tango!

* Νικος- Αλέξης Ασλάνογλου," Οι ποιητές είναι πουλιά που πετούν",  συνέντευξη στους Λάμπη Ταγματαρχη- Θαναση Λάλα, 13/10/96 (δημοσίευση)