Ας μιλήσουμε για μόδα 

Που δεν εξηγεί τίποτα, που απλώνεται παντού και επιδεικνύεται ατελείωτα; Που απαιτεί και επιβάλλει τους όρους της με το "έτσι θέλω", που προκαλεί και υπόσχεται και αναστατώνει και επιβάλλεται;

Την θαυμάζω, δε λέω, αλλά δεν μπορώ να πω πως ταυτίζομαι, κιόλας, μαζί της. 

Με παρασύρει, εντάξει, και με κάνει να φαντασιώνομαι και να υπερβάλω και να παθιάζομαι, αλλά δεν τρελαίνομαι κιόλας...

Με δελεάζει, ΟΚ, και με ταξιδεύει και με αλλάζει και με συγκινεί, αλλά δεν υποκύπτω και σε όλα τα καπρίτσια της.

Εσύ; Την θεωρείς φίλη σου; Την μετράς; Κατάλαβες, για ποια σου μιλάω; 

Μα, για την ΜΟΔΑ, για ποια άλλη; Αυτή, τη βαμπ, τη μοιραία, το αγοροκόριτσο.

Αυτή με τα 1.000 πρόσωπα. Με τα εκατομμύρια θαυμαστές, οπαδούς, θύματα.

Και φίλους; Σίγουρα. Η Κοκό (Σανέλ) πάντως έλεγε πως "είναι ντεμοντέ. Και εφήμερη εξ'ορισμού!". Με έπειθε κάποτε. Δεν με γέμιζε αυτοπεποίθηση, βέβαια, αλλά με ισορροπούσε, κάπως. Έλα, όμως, που εγώ θέλω πάντα τα "καλά σενάρια και τα καλά νέα"; Ποιος θα μου το αλλάξει αυτό; Κανείς! 

Κάθε τέτοιο μήνα, κάθε Οκτώβρη, η ΜΟΔΑ χτυπάει πότε κόκκινο, πότε μαύρο, πότε γκρι (καλή ώρα..), πότε τουήντ, πότε δαντέλα, πότε κασμίρ. Κι άντε εμείς να δούμε τι θα πρωτοκάνουμε, τι θα πρωτοκρατήσουμε, τι θα πετάξουμε, τι θα αλλάξουμε. Ξέρεις κάτι; Ο Μιζράχι (ο μόδιστρος, ο σχεδιαστής, ντε) της τα είπε πολύ καλά της φίλης σου της ΜΟΔΑΣ. "Μόδα", της είπε, "είναι να κοιτάς πρώτα τον άνθρωπο και μετά τα ρούχα που φοράει". Έτσι της είπε και την έβαλε στη θέση της. Και χάρηκα κι εγω. Και δεν απαντάω στα μηνύματα της. Ούτε δίνω σημασία στις βελούδινες και τις σατέν κουβέντες της. Γιατί εγώ, ζω. Και της χαμογελάω.

Όπως χαμογελάω σε κάθε καινούργιο πρωινό. Και σε κάθε καινούργια μου αλήθεια. Και στην εικόνα μου στον καθρέφτη. Ντυμένη ή γυμνή.