Γίνεται;

Και γίνεται πότε παιδί, πότε παιχνίδι, πότε εικόνα, πότε αλήθεια, πότε απορία: " υπάρχει ιδανική σχέση; Πόσο κρατάει ένας έρωτας; Εσύ γιατί γιορτάζεις σήμερα; Πόσο σε θέλω; Μια νύχτα μόνο; Με αναστολές ή χωρίς; Υπάρχει ιδανική σχέση; κλπ, κλπ, κλπ.."

Κι εσύ (κι εγώ) ανάμεσα σ' όλα τούτα, περιμένεις και ζητάς. Να μην σ' απατάει τίποτα και κανένας. Γίνεται; Ούτε το μυαλό ούτε το κορμί (σου, μου, του), ούτε το κόκκινο ούτε το μαύρο, ούτε το κορίτσι (που ήσουν) ούτε η γυναίκα (που είσαι), ούτε η σύγκρουση ούτε ο συμβιβασμός, ούτε η μέρα ούτε η νύχτα. Μετράς αντοχές ρόλων, σχέσεων, επιδόσεων, συμπεριφορών. Και τα φέρνεις όλα στην δικιά σου "πλευρά", τη φωτεινή. Για να τα βλέπεις καθαρά. Και να κάνεις μαζί τους μικρές συνωμοσίες τόλμης, επιθυμίας, σαγήνης. Ολα επιτρέπονται. Και πιο πολύ οι δραπετεύσεις, οι περιπλανήσεις και οι ακροβασίες εις αναζήτησιν επιθυμιών. Έτσι "φτουράει" ο χρόνος. Δεν τον μετράς, δεν τον ζυγίζεις, δεν τον παζαρεύεις. Έτσι, τον πιάνεις (και τον κάνεις) φιλαράκι σου. Κι αφού όλα είναι σε επίπεδο προσωπικό, σου κάνει και δώρο τo "καλό του σύνθημα: "o,τι αρχίζει ωραίο τελειώνει ωραιότερο!"

Και σε ρωτάω, τώρα, εγώ: τα φαινόμενα απατούν;