Μαμά γερνάω (;)*

Τις αλήθειες μου ολόκληρες σου τις είπα όταν μεγάλωσα. Τότε που ήξερα , πια, πως οι μισές αλήθειες εσένα  δεν σου "πάνε" δεν κάνουν τα μάτια σου να λάμπουν κι εμένα δεν με πάνε παρακάτω. Δεν  με ρωτούσες. Με κοίταγες μόνο. Και περίμενες. Κι εγώ «άνοιγα» σαν μικρό βιβλίο, με σελίδες ανακατεμένες που μόνο εσύ ήξερες να βάζεις στη σειρά.

Τα δύσκολα, τα ξαφνικά, τα παράξενα, τα στενάχωρα, τα παράλογα, μ’ έμαθες να τα βλέπω κατάματα. Και να τα παλεύω. 

Η λογική σου κι η τρέλα μου, η ηρεμία σου κι ο θυμός μου, η αμφιβολία μου κι η σιγουριά σου, η ψυχραιμία σου κι ο πανικός μου, η μετριοπάθεια σου και η υπερβολή μου περπατούσαν, πάντα, πλάι πλάι.

Ήσουν το προσωπικό μου… αντίδοτο. Αυτό είσαι και τώρα. Από τη σκέψη σου κρατιέμαι. Κι απ’ το μεγάλο φωτεινό σου χαμόγελο. Εκεί, ακόμα, ακουμπάω το μυαλό και την ψυχή μου, αφού το δικό μας «μαζί» έγινε το δικό μου «τώρα».

Σε τρόμαζαν οι επικίνδυνες ισορροπίες μου, καμάρωνες το πείσμα και την επιμονή μου, πασπάλιζες με ζάχαρη χρωματιστή τις αγριάδες μου, έκλεινες με μέλι τις πληγές μου.

Ήσουν όμορφη, τρυφερή και δικιά μου.

Η ζωή έκανε τη δουλειά της. Κι εγώ, πολύ απλά, μετράω, ζυγίζω, θυμάμαι, μεγαλώνω, αλλάζω και γίνομαι εσύ, μαμά.

                                                                                                                                                          Μελίνα Αδαμοπούλου

* Σαν πέρσι, τέτοια μέρα... Ίδιο

**Το «Μαμά γερνάω» , του Σταμάτη Κραουνάκη και της Λίνας Νικολακοπούλου με την Τάνια Τσανακλίδου, γίνεται φέτος 31!  Κυκλοφόρησε για πρώτη φορά τον Μάη του 1988. Σας φιλώ...

                                                                                                                                                                                        ΜΑ