...όταν μεγαλώσω θέλω να γίνω

...κι εσύ, όταν μεγαλώσεις , τι θέλεις να γίνεις; Αυτή η επαναλαμβανόμενη σαχλαμάρα, ήχησε (ξανά) στ' αυτιά μου και το μόνο που έχω να σου πω, είναι πως μ' έβγαλε απ' τα ρούχα μου. Διότι δεν είναι οι μέρες, οι ώρες και οι καιροί για να ρωτάει κανείς κανέναν, τέτοια χαζά! Τι θα πει "όταν μεγαλώσω"; Και τι θα πει "θέλω να γίνω"; Σκέψου το και θα δεις πως έχω δίκιο που (και) θυμώνω (και) ρωτάω και αναρωτιέμαι. Ποιος είπε σ' όλους αυτούς που (και) διαπιστώνουν και ρωτάνε πως 1) δεν μεγάλωσα 2) θέλω να μεγαλώσω 3) είμαι και αισθάνομαι μικρή 4) το "να γίνω" τότε, σημαίνει πως δεν είμαι τώρα 5) το "όταν" το δικό μου είναι ίδιο με το "όταν"το δικό τους 6) το "γίνομαι" πάει μαζί με το "θέλω".  "Θα γίνω τραγούδι", ακούω το κορίτσι δίπλα μου να απαντάει και... τρελαίνομαι από τη χαρά μου. Τραγούδι! Ούτε μοντέλο, ούτε τραγουδίστρια, ούτε παρουσιάστρια, ούτε...  Ακούω καλά ή γράφονται στο μυαλό μου σενάρια τρελής φαντασίας; Και το κορίτσι συνεχίζει:  "Δεν μ' αρέσει να σε βλέπω να φοράς κάθε μέρα τα καλά σου (κι ας μην το' χεις κέφι),  τα ψηλά σου τακούνια και  το χαμόγελο το αστραφτερό σου, για να αυτοπροσδιοριστείς και να επαναπροσδιορίσεις. Δεν λέω πως είναι, απαραίτητα, κακή αυτή η εικόνα, όμως εμένα ούτε μου πάει ούτε μου αρέσει... Τις βρίσκω άχρωμες, αδιάφορες και χωρίς φαντασία τις ισορροπίες σου. Με λες... ανισόρροπη! Όχι! Με επικίνδυνες ισορροπίες, ίσως. Μ' αρέσει να με χορεύει ο άνεμος, να με ταξιδεύει η θάλασσα, να με κρατούν στα χείλη τους όμορφα αγόρια, να έχω φίλη τη νύχτα, να μ' αγαπάει η μέρα, να με αγκαλιάζουν αφήνοντας ίχνη επάνω μου, να είμαι παντού, να χαίρομαι κάθε στιγμή τη μεγάλη ελευθερία μου. Για πόσο; Για όσο κρατάει ένα τραγούδι. Εγώ.  Δηλαδή, για πάντα.."

Δεν ξέρω τι απ' όλα αυτά ειπώθηκε, τι άκουσα, τι ήθελα να ακούσω, τι ήταν αληθινό και τι όχι. Εσύ, πάντως, να κρατήσεις ο,τι σου πάει. Χωρίς να χρειάζεται να πιεστείς να  μεγαλώσεις.