"...και στις τρέλες λέμε ναι"

Από χθες τραγουδάω Λούκυ! Κηλαηδόνη. Τον "Ύμνο των μαύρων σκυλιών (Λέμε ναι)". Το ξέρεις το τραγούδι, σίγουρα.

Στα ξενύχτια λέμε ναι

και στις τρέλες λέμε ναι

Στα μεθύσια λέμε ναι

στα κορίτσια λέμε ναι.

Στους απέξω λέμε ναι, στους εντάξει λέμε ναι

Όχι λέμε στις κότες

όχι και στους ξενέρωτους

Όχι λέμε στις κότες

όχι στους κυριλέ

Τραγουδάω, τι να κάνω; Το ίδιο τραγούδι που τραγουδούσα 30 (σχεδόν) χρόνια πριν! Τότε γλένταγα, ξεφάντωνα, παθιαζόμουν, τρελαινόμουν. Τώρα προσπαθώ να είμαι ψύχραιμη. Απλά αυτό! Θέλω να μείνω ήρεμη, να κατεβάσω τους τόνους μου, να παραμερίσω τις ανασφάλειες και τους φόβους μου, να βρω λογικές απαντήσεις και τρόπους να διαχειριστώ τις εξελίξεις. Πάντα στα δύσκολα έβρισκα καταφύγιο στην ποίηση. Στον Μανόλη Αναγνωστάκη, στη Δημουλά, στον Καβάφη, στον Πεσόα, στον Ρουμί, στον Σεφέρη... Πίστευα πως είναι ο καλύτερος τρόπος για να κρυφτώ τα διαβάσματα μου. Και ήταν. Τώρα μ' αρέσει που μπορώ και τραγουδάω. Μπορεί να φταίει που μεγάλωσα. Μπορεί και να παραμεγάλωσα. Παρ' όλα αυτά, δεν θα ήθελα να μην έχω το...  total look αυτού που (πρωτόγνωρα) μας συμβαίνει. Γι' αυτό βάζω καινούργιες λέξεις στο προσωπικό μου λεξιλόγιο, συμφιλιώνομαι με νέες εικόνες, βρίσκω άλλους τρόπους άμυνας και τους κοιτάζω όλους (όλους , όμως) στα μάτια. Δεν πειράζει αν αυτοί τα κατεβάζουν. Εμένα μου φτάνει που μπορώ να τους κοιτάζω κατάματα. Η υπερένταση, το πάθος για αλήθεια, η επιθυμία για μια, έστω μία καλή είδηση, η αποκάλυψη του δικαίου (ή του άδικου;), η ελπίδα, ΟΛΑ είναι στα μάτια. Το ξέρουν. Γι' αυτό φοβούνται. Κι εγώ θα τους κοιτάζω για να καταλάβω το καινούργιο "αυτονόητο". Δεν παραπονιέμαι. Σε λίγο θα δω τα καινούργια χρώματα της καινούργιας μέρας, θα κάνω μια καινούργια ευχή και θα σου πω πως όσο κι αν μεγάλωσα, κρατάω στη χούφτα μου σφιχτά 3 λέξεις: αγάπη, αξιοπρέπεια, θάρρος. M' αυτές θα πάω (πάλι) στο καινούργιο "τώρα".

Προβλεψη δεν κάνω. Μόνο ευχή.

ΥΓ: Να το βρεις το τραγούδι του Λούκυ. Να το τραγουδήσεις κι εσύ.