Λουκία Μιχαλοπούλου: «Το μεγαλύτερο βραβείο είναι ο χρόνος»

Μια έξοχη ηθοποιός της γενιάς της, ένα αυθεντικό ταλέντο, ξεχωριστές ερμηνείες, συγκίνηση επί σκηνής, δύο βραβεία Μελίνα Μερκούρη, Α΄Βραβείο Ερμηνείας στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου Θεσσαλονίκης, υποκριτική δεινότητα, βέρα θεατρίνα, εκθειαστικές κριτικές...

Τίποτα από όλα αυτά δεν θα σε αγγίξουν όταν τα διαβάσεις, τίποτα δεν θα σου πουν, μπορεί μάλιστα να τα θεωρήσεις και υπερβολές. Ίσως γιατί δεν έχεις δει την Λουκία Μιχαλοπούλου να ερμηνεύει την Κύρα της. Τολμά, αγαπά, δίνεται ολοκληρωτικά. Κύρα, Λουκία, θέατρο, πάθος, προδοσία, όλα φωτίζονται κάτω από τον Φεγγίτη.   

Φεγγίτης. Έργο με δεύτερες αναγνώσεις και βουτιές στην ψυχή χωρίς ανάσα. Από τα επίπονα έργα. Τα επιδιώκετε;
Με ενδιαφέρουν τα έργα χαρακτήρων. Έργα σύγχρονα με δομή κλασική, σχεδόν αρχαίας τραγωδίας, έργα που δεν μπορείς εύκολα να τα κατατάξεις σε ένα είδος. Ένα τέτοιο, λοιπόν, βρίσκω πως είναι ο Φεγγίτης. Όσον αφορά στο επίπονο σαν επιλογή δεν έχει να κάνει με τα ίδια τα έργα αλλά με τη δική μου σχέση με το θέατρο γενικότερα.  

Σας βοηθά η Τέχνη να ρίξετε φως στις μεγάλες σας αλήθειες ή κάποιες φορές προτιμάτε να κρυφτείτε στο σκοτάδι;
"Η αλήθεια" είναι μία έννοια που δύσκολα ορίζεται. Αγωνιούμε να τη συλλάβουμε στη σκηνή, να μην τη φοβηθούμε. Παρόλα αυτά η αλήθεια είναι ρευστή, δεν είναι αντικειμενική. Στοχεύω στην ειλικρίνεια είτε στη ζωή είτε στο θέατρο που έχει πολύ φως και πολύ σκοτάδι μαζί.

Όσο είμαστε μικροί προσπαθούμε να γίνουμε κάτι εντελώς διαφορετικό από ό,τι είναι οι γονείς μας. Μεγαλώνοντας συνειδητοποιούμε, με φόβο καμιά φορά, ότι τελικά γινόμαστε ακριβώς όπως εκείνοι. Αναγνωρίζετε τον εαυτό σας σε αυτό;
Εγώ θαυμάζω πολύ τους γονείς μου, με εμπνέουν. Τους ευγνωμωνώ για τη φροντίδα τους αλλά κυρίως για τα λάθη τους. Δεν υπάρχει μεγαλύτερο σχολείο από την εμπειρία του λάθους... Με συγκινεί η ομοιότητα, η συγγένεια δεν με τρομάζει.

Σας έκανε αυτό το έργο να ανακαλύψετε νέες πτυχές στη σχέση με τον πατέρα σας; 
Ο πατέρας μου ήταν εκείνος που μου δίδαξε πώς τον πόνο και τη χαρά τα μετατρέπουμε σε δημιουργία. Πέθανε νέος... Είναι η μόνη ανεξάντλητη πηγή έμπνευσής μου.

Η Κύρα είναι ταγμένη σε ό,τι κάνει. Την προδοσία όμως δεν την συγχωρεί. Συναντιέστε εδώ με την ηρωίδα σας;
Ακριβώς τα δύο αυτά στοιχεία είναι που με συνδέουν με την Κύρα. Το απόλυτο δόσιμο σε ανθρώπους και ιδέες και ο πόνος όταν προδοδείς από κάτι που πίστεψες τόσο.

Πώς μια ουσιαστική, ζεστή σχέση με τον σκηνοθέτη μπορεί να βοηθήσει τον ηθοποιό; Μιλήστε μας λίγο για τον Κωνσταντίνο Μαρκουλάκη.
Η συνεργασία μου με τον Κωνσταντίνο ξεκίνησε στον «Θεό της σφαγής». Με συγκίνησε η γενναιοδωρία του και ο χώρος που σου αφήνει να είσαι συνδημιουργός, που για μένα είναι αναγκαίο.

Ποια η χημεία σας με τον Δημήτρη Καταλειφό;
Τον Δημήτρη τον θαύμαζα από πολύ μικρή. Είναι μια γενιά ηθοποιών που ονειρευόμουν να τους μοιάσω, να τους συναντήσω. Ο Βογιατζής, η Κοκκίνου, ο Μπαντής, ο Παπαβασιλείου είναι-ήταν Καλλιτέχνες. Η σχέση μου με τον Δημήτρη είναι και προσωπική. Τον αγαπάω και τον ευχαριστώ για την εμπιστοσύνη που μου έδειξε από όταν ακόμα ήμουν πολύ μικρή.

Έχετε καταλήξει ότι το πιο δύσκολο στις ανθρώπινες σχέσεις είναι...
Η κατανόηση και η δυνατότητα χώρου και χρόνου για τον άλλον. Αυτό νομίζω ότι είναι το πιο δύσκολο.

Μια ατάκα του έργου που σας αγγίζει όσο καμιά άλλη. 
"Σ’ αγάπησα όσο δεν αγάπησα κανέναν άλλο στον κόσμο". Πολύ γενναιόδωρο να το αρθρώνεις σε κάποιον.

Βλέπατε θέατρο μικρή; Ποια ήταν η πρώτη παράσταση που παρακολουθήσατε;
Έβλεπα θέατρο πολύ. Με εντυπωσίαζαν οι παραστάσεις του Βογιατζή. Από μικρή ήθελα με μανία να τον συναντήσω.

Ποιο ρόλο έπαιξε η οικογένειά σας;
Η οικογένεια μου με στήριζε πάντα στις αποφάσεις μου.

Τι θέση κατέχουν τα βραβεία που έχετε πάρει; Πόσο σας βοήθησαν στην πορεία σας;
Τα βραβεία... Το μεγαλύτερο βραβείο είναι ο χρόνος. Να αντέξει κάτι στον χρόνο και έτσι να αφήσει ένα αποτύπωμα.

Τι κρατάτε ως φυλαχτό από τους μεγάλους σας δασκάλους;
"Ο κίνδυνος στο θεατρο είναι το ίδιο το θέατρο": Ατάκα του Λευτέρη Βογιατζή μετά από μια πολύ κακή μου πρόβα.

Ένας ρόλος που θέλετε πολύ να ερμηνεύσετε.
Η Γουίνι από τις «Ευτυχισμένες Μέρες» του Μπέκετ. Είναι ο μόνος λόγος που θέλω να μεγαλώσω. 

Τι θα σας έκανε να πείτε όχι σε μια επαγγελματική πρόταση;
Αρνούμαι μια πρόταση όταν δεν μου ξυπνάει τον παιδικό μου ενθουσιασμό.
 

Διαβάζετε τις κριτικές για τις ερμηνείες σας; Σας αφορούν;
Τις διαβάζω όλες, με απασχολούν, τις φιλτράρω. Κάποιες με βοηθούν, άλλες τις ξεχνάω.

Μια μικρή στιγμή απόλυτης ευτυχίας...
Μετά την παράσταση, όταν έχει υπάρξει έστω και μια στιγμή απόλυτης σύνδεσης με αυτό που κάνω... Όταν το τυχαίο έρχεται και με βρίσκει. Μεγάλη χαρά.

Τι σας λέει η Κύρα το βράδυ πριν κοιμηθείτε;
Να μη φοβάμαι να κοιμηθώ μόνη μου.

Η Λουκία Μιχαλοπούλου πρωταγωνιστεί στο έργο «Φεγγίτης» του Βρετανού συγγραφέα David Hare, με τον Δημήτρη Καταλειφό και τον Μιχάλη Πανάδη.

Θέατρο Εμπορικόν, Σαρρή 11, Ψυρρή, τηλ.: 2103211750 
Ημέρες και ώρες παραστάσεων: Πέμ., Παρ. 9 μ.μ., Σάβ. 6 μ.μ./ 9 μ.μ., Κυρ., Τετ. 8 μ.μ.
 
Συντελεστές:
Μετάφραση: Μιρέλλα Παπαοικονόμου
Σκηνοθεσία: Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης
Σκηνικά : Αθανασία Σμαραγδή
Κοστούμια : Μαρία Κοντοδήμα
Mουσική Σύνθεση: Μίνως Μάτσας
Σχεδιασμός Φωτισμών : Αλέκος Γιάνναρος
Βοηθός Σκηνοθέτη : Έλενα Σκουλά
Βοηθός Σκηνογράφου : Γιώργος Θεοδοσίου

Παραγωγή: ΑΘΗΝΑΪΚΑ ΘΕΑΤΡΑ Α.Ε.

Photo credits: Stavros Habakis