Ημερολόγια lockdown: Η μεταμόρφωση… της Καρολίνας Μέρμηγκα

Όταν ξύπνησα το πρωί από ανήσυχα όνειρα βρέθηκα στο κρεβάτι μου μεταμορφωμένη σε κάτι καινούργιο. Ήμουν ξαπλωμένη ανάσκελα, και αφού σήκωσα λιγάκι το κεφάλι είδα το σώμα μου θολό: σαν ακουαρέλα που έλιωσε.

"Τι μου συνέβη;" συλλογίστηκα. Δεν ήταν όνειρο. Το δωμάτιό μου, ένα συνηθισμένο ανθρώπινο υπνοδωμάτιο, ήταν ήσυχο (ανεπανάληπτα ήσυχο) ανάμεσα στους τέσσερις γνώριμους τοίχους μου –μόνο που κι αυτοί έμοιαζαν αδιευκρίνιστοι, οι γραμμές τους ασαφείς.

Όλα γνώριμα, αλλά λίγο ασαφή. Και η εικόνα στον καθρέφτη.

Ποια είμαι; σκέφτηκα. Μα ξέρω ποια είμαι, απάντησα στον εαυτό μου. Είμαι το σύνολο των πράξεών μου, των σκέψεών μου, των επιλογών και των επιπτώσεών τους και των ηθελημένων και των τυχαίων που έζησα και ζω. Αλλά γιατί σήμερα ξύπνησα μεταμορφωμένη σε κάτι που δεν αναγνωρίζω; Γιατί σαν κάποια ουσία να έπεσε πάνω μου και να θόλωσε την εικόνα; Τι είναι αυτό που μου λείπει;

Περπατώ για λίγα λεπτά στον έρημο δρόμο. Άνθρωποι δεν υπάρχουν, μόνο τα πουλιά που ξελαρυγγιάζονται, τραγουδώντας μια χαρά που ευφραίνει την ακοή μου αλλά δεν τη συμμερίζομαι· δεν μπορώ να χαρώ μαζί τους που είναι μια όμορφη μέρα και ο αέρας, φρέσκος και δροσερός, μυρίζει το χαμομήλι που κανένα ανθρώπινο πόδι δεν πατά -πόσο πολύ μυρωδάτο χαμομήλι παντού, τόσο που ποτέ δεν το φανταζόμουν, στο κέντρο της πόλης.

Να, αυτή η πόλη: πόσο ασαφείς οι γραμμές της, πόσο μεταμορφωμένη. Επειδή, σκέφτηκα, δεν φτιάχτηκε για τα πουλιά αλλά για τους ανθρώπους.

Γυρνάω σπίτι και τα δωμάτια είναι ίδια, γνώριμα και ασφαλή, αλλά θολά. Τα δωμάτια κι εγώ σαν να έχουμε θολώσει από κάποιο διαλυτικό που ξεπλένει τα χρώματα και μπερδεύει τις διαχωριστικές γραμμές.

Έξω τα πουλιά κελαηδούν, ο αέρας είναι φρέσκος, τα νερά καθαρίζουν, οι ουρανοί γίνονται διάφανοι. Η φύση δεν μας χρειάζεται –δεν μας χρειάστηκε ποτέ, το μόνο που χρειαζόταν ήταν να μην κάνουμε τίποτα. Εμείς τη χρειαζόμαστε, αλλά όχι μόνον αυτήν: γιατί η ύπαρξή μας δεν εξαρτάται τελικά μόνο από το οξυγόνο. Η ύπαρξή μας, ο τρόπος που βλέπουμε τον εαυτό μας, χρειάζεται τη ματιά των άλλων.

Χρειαζόμαστε τις ματιές των άλλων. Κι ίσως αυτό είναι που μας διαχωρίζει από όλες τις άλλες πολύτιμες υπάρξεις που αναπνέουν ολόγυρά μας, τις πολύτιμες και τυχερές γιατί, τελικά, είναι πιο αυτάρκεις από εμάς. Γιατί εμείς περισσότερο από όλα τα άλλα έμβια όντα χρειαζόμαστε τους όμοιούς μας όχι μόνο για τροφή και αναπαραγωγή, αλλά και για ύπαρξη. Τις ματιές τους πάνω μας και τη δικιά μας πάνω τους. Καμία νίκη, καμία ήττα, καμία χαρά ή διεκδίκηση ή ανάσα δεν αντέχει χωρίς την ματιά των άλλων συνανθρώπων.

Υπάρχω, γιατί με βλέπεις.
 

https://www.instagram.com/p/BUpCNXBlbmY/

Απόσπασμα από το Σήμερα δεν θα Πεθάνω, εκδ. Μελάνι, Αθήνα 2010.

“Συχνά, πολύ συχνά, όταν μένω μόνη μου στο σκοτάδι αισθάνομαι τόσο μετέωρη που αναρωτιέμαι αν πράγματι έχω γύρω μου το κομοδίνο μου, το δωμάτιό μου, τον κόσμο έτσι όπως τον ξέρω. Αναρωτιέμαι αν το επόμενο πρωί, με το φως του ήλιου, θα τα ξαναβρώ όλα στη θέση τους, αν θα υπάρχουν ακόμα οι δρόμοι και οι άνθρωποι και εγώ ανάμεσά τους. Συχνά αισθάνομαι σαν μια κούκλα κουκλοθέατρου της οποίας το σκοινί κόπηκε, και δεν κρατιέται πια από πουθενά. Πού είναι αυτός που με έκανε να κινούμαι και να μιλώ; Πρέπει τώρα να κινηθώ και να μιλήσω μόνη μου; Και πού θα βρεθώ, εξόριστη πια από τη σκηνή μου;

Αλλά όχι σήμερα το βράδυ. Σήμερα αισθάνομαι γερή και στέρεη και ασφαλής στην αγκαλιά του κόσμου.”

Η Καρολίνα Μέρμηγκα υπήρξε δημοσιογράφος, τα τελευταία χρόνια ασχολείται αποκλειστικά με τη συγγραφή και τη μετάφραση.

Τα βιβλία της: Κάτι κρυφό μυστήριο, Μελάνι. Ο Έλληνας γιατρός, Μελάνι. Συγγενής, Μελάνι. Σήμερα δεν θα πεθάνω, Μελάνι. Ερωτευμένες, Βιβλιοπωλείον της Εστίας.