Σοφία Καζαντζιάν: "Ό,τι έχεις φανταστεί, μπορεί να γίνει πραγματικότητα”

Ο παραλογισμός ως αντανάκλαση της ψυχοσύνθεσης

Έχοντας ειδικευτεί στον τομέα του Παραλόγου στο θέατρο, το αντιμετώπιζα πάντα ως μία
παράλληλη λογική, έναν τρόπο θέασης του κόσμου, του ανθρώπου, της ύπαρξης, των
αξιακών συστημάτων, του θανάτου και εν γένει όλων των πτυχών της ζωής. Ένας
παράλληλος λοιπόν, κόσμος, που λειτουργεί ως αντανάκλαση όλων όσων θέλουμε,
φοβόμαστε, αγαπάμε ή μισούμε. Υπό την έννοια αυτή, κάθε παράλογο έχει τη δική του
λογική. Επομένως, η πραγματικότητα που ζούμε – η οποία δε διέπεται από καμία
απολύτως λογική - δεν είναι παράλογη. Πρέπει να εφεύρουμε ένα νέο όρο για αυτά που
βιώνουμε από τότε που ξεκίνησε η πανδημία covid – 19.



Κάθε λιμάνι και καημός, κάθε γωνιά και θεωρία. Όλοι μας αντιμετωπίζουμε την ιστορία
αυτή από άλλη οπτική γωνία και υπό άλλο σημείο εκκίνησης. Οι νέοι βλέπουν τα όνειρά
τους να γκρεμίζονται, οι λίγο μεγαλύτεροι βλέπουν την πραγματικότητά τους να παίρνει μία
μορφή που σίγουρα δεν είχαν ονειρευτεί, ενώ οι ηλικιωμένοι βλέπουν την καθημερινότητά
τους να εξελίσσεται σε εφιάλτη.

Η ουτοπία του καλλιτέχνη

Το να είσαι καλλιτέχνης και να θέλεις να ζεις αποκλειστικά από το επάγγελμά σου έμοιαζε
πάντοτε ουτοπικό. Όσοι από εμάς το τόλμησαν και το κατάφεραν, έρχονται αντιμέτωποι
τώρα με μία νέα συνθήκη: Το να είσαι καλλιτέχνης στα χρόνια του covid – 19 και να θέλεις
να ζεις αποκλειστικά από αυτό, είναι πλέον μια θεωρία που ακροβατεί μεταξύ τραγικού και
αστείου. Οι μύθοι περί επιδομάτων που έχουν λάβει οι άνθρωποι του χώρου, είναι
λιγότερο πιστευτοί και από τα παραμύθια της γιαγιάς μου. Όποιος ήταν τυχερός λόγω των
τόσων προϋποθέσεων που ετέθησαν, να λάβει επίδομα, σίγουρα δεν το έλαβε για όσους
μήνες το επάγγελμά του ήταν σε αναστολή.



Η απαξίωση του πολιτισμού στη χώρα που γέννησε τον πολιτισμό και η καταδίκη της
τέχνης σε θάνατο από τη χώρα που γέννησε την τέχνη, είναι ένδειξη της έλλειψης
ουσιαστικής παιδείας και ενσυναίσθησης.

Ο λόγος που τα θέατρα, τα σινεμά, οι συναυλίες κρίθηκαν – παρά τους κανόνες που οι
περισσότεροι όντως τήρησαν – επικίνδυνα, είναι βαθύτερος. Είναι η ανεπάρκεια των
ιθυνόντων να κατανοήσουν εξαρχής το λόγο ύπαρξής τους. Δε γνωρίζουν πως...
(παραφράζοντας την περίφημη φράση του Φρειδερίκου Νίτσε) “χωρίς τέχνη, η ζωή θα ήταν
ένα λάθος”.

Για ένα καλύτερο μέλλον, πρέπει να υποφέρεις το παρόν.

Η τέχνη υπάρχει μέσα μου, μέσα σου, μέσα σε κάθε έκφανση και πτυχή αυτού του κόσμου
και σύντομα θέλω να πιστεύω πως θα βρει πάλι τον τρόπο να διοχετευθεί σαν χείμαρρος
στις ψυχές των ανθρώπων και όσων έχουν τα αυτιά και τη θέληση να την καταλάβουν.
Όλοι θέλουμε το καλύτερο δυνατό μέλλον, αλλά αυτό προϋποθέτει και ένα υποφερτό
παρόν. Είτε φοράει κάποιος μάσκα είτε όχι, είτε πιστεύει σε συνωμοσίες είτε όχι, είτε
φοβάται να στείλει το παιδί του στο σχολείο είτε όχι, είτε συναντάει τους φίλους του είτε όχι,
είτε συμφωνείς μαζί του είτε όχι, θέλει όπως κι εσύ να βρει τον τρόπο να υποφέρει αυτό το
παρόν, ώστε να ελπίζει σε ένα καλύτερο μέλλον. Αργά ή γρήγορα, πρέπει να
αντιληφθούμε ότι η νέα κανονικότητα έχει έρθει ήδη, όπως ήρθε και με προηγούμενους
SARS, γρίπες και πάσης φύσεως ιούς. Όλοι με την ευθύνη που μας αναλογεί πρέπει να
προχωρήσουμε. Ο ιός αργά ή γρήγορα θα περάσει. Ο κίνδυνος είναι να μην περάσει και η
ζωή μας μαζί του.


“Ότι έχεις φανταστεί, μπορεί να γίνει πραγματικότητα” έλεγε ο Πικάσο. Ας φανταστούμε
λοιπόν, ο καθένας με τον τρόπο του, ένα αύριο καλύτερο και γιατί όχι; Ένα αύριο...
παράλογο.



Μετά τη φωτεινή περίοδο των Χριστουγέννων, η Σοφία Καζαντζιάν επανέρχεται με την παράσταση "Στο μυαλό του Φραντς Κάφκα", ενώ  υπάρχουν συζητήσεις για κινηματογραφικές δουλειές με τον Μάριο Ιορδάνου.