Γιάννης Κακλέας: "Οι Έλληνες είμαστε ένας πλούσιος λαός. Μην το ξεχνάτε!"

Λίγες μέρες μετά την επιστροφή των Αχαρνών από το αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου, το allyou συζητάει με τον δημιουργό μιας «γενναίας» παράστασης, που οι συντελεστές της ελπίζουν να καταφέρει να συνεχίσει την πορεία της σε όσο το δυνατόν περισσότερους σταθμούς αυτό το καλοκαίρι. 

Ο Γιάννης Κακλέας μάς μιλάει για αυτά που ελπίζει να μας συμβούν, αυτά που φοβάται ότι μπορεί να μας συμβούν κι αυτά που τον... φρικάρουν περισσότερο στην χώρα μας, την Ελλάδα, που για εκείνον σημαίνει ένα και μόνο πράγμα: δημοκρατία. 

Ελπίζω στην αυτογνωσία. Στο γεγονός ότι όταν όλο αυτό που ζούμε θα έχει καταλαγιάσει, θα συνειδητοποιήσουμε πως για ό,τι μας συνέβη δεν έφταιγαν μόνο οι έξω. Φταίγαμε κι εμείς και μάλιστα πάρα πολύ. Θέλω να ελπίζω ότι μέσα από αυτή την πολύ δύσκολη κατάσταση θα μας δοθεί μία πραγματική ευκαιρία να κάνουμε την αυτοκριτική μας και να διορθώσουμε κάποια από τα πολλά ελαττώματα μας. Ότι δεν ξεχάσουμε εύκολα.

Φοβάμαι τον εφησυχασμό. Δεν θέλω να σκέφτομαι ότι μπορεί τα πράγματα να μπουν και πάλι στον κανονικό τους ρυθμό κι εμείς να γυρίσουμε στις ζωές μας, όπως τις είχαμε φτιαγμένες στο μυαλό μας μέχρι τώρα. Γιατί αυτό είναι που θα μας καταστρέψει στο τέλος. Υπάρχει η φράση μιας ακτιβίστριας που την έχω συμπεριλάβει στην παράσταση διότι αισθάνομαι ότι ταιριάζει πολύ με το υπόλοιπο κείμενο. «Όποιος κοιμάται στη δημοκρατία ξυπνάει σε δικτατορία». Έτσι ακριβώς είναι. Αν κοιμηθούμε τώρα θα ξυπνήσουμε μια μέρα κι εδώ πέρα θα έχουν συμβεί τραγικά πράγματα. 

Φρικάρω με τις ανθρώπινες συμπεριφορές. Με την αχαριστία, την μικροψυχία, το ψέμα, την κοροϊδία, την διπροσωπία. Ναι, αυτά είναι πράγματα που πραγματικά με τρομάζουν και θα ήθελα να τα δω να εξαφανίζονται.

Ελλάδα για μένα σημαίνει δημοκρατία. Τίποτα άλλο. 

Δε νομίζω να έφευγα ποτέ από την Ελλάδα. Το έχω κάνει για πέντε χρόνια και είχα την ευκαιρία να το ξανακάνω αν ήθελα. Γύρισα όμως. Και δεν γύρισα για να φύγω. 

Αν έφευγα δεν θα έπαιρνα τίποτα μαζί μου. Ή μπορεί να έπαιρνα τα βιβλία μου. 

Το σίγουρο είναι ότι ζούμε σε πολύ δύσκολους καιρούς και το θέατρο οφείλει να προσπαθεί να είναι παρών. Ο καθένας από εμάς πρέπει τόσο προσωπικά όσο και συνολικά να κρατήσει κάποιο ανάστημα.

Στην Επίδαυρο δεν πήγαμε για να βγάλουμε έναν πολιτικό λόγο. Πήγαμε για να παίξουμε ένα κείμενο, να επικοινωνήσουμε έναν Αριστοφάνη πολιτικό, έναν Αριστοφάνη τολμηρό, έναν Αριστοφάνη επιθετικό απέναντι στην παρακμή και την αδικία, έναν Αριστοφάνη που βάζει τον ήρωα του, τον Δικαιόπολι να επιδιώκει 100% την ζωή. Έναν θετικό χαρακτήρα απέναντι σε μία κοινωνία παγκοσμιοποιημένη, με τους όρους που έχουμε να κάνουμε στην αρχαιότητα φυσικά. Μία κοινωνία όπου η καταστροφή, το κέρδος και η ανισότητα κυριαρχούν.

Ο Δικαιόπολις οφείλει να είναι για όλους μας ένας φάρος για τον τρόπο με τον οποίο σκεφτόμαστε. Η απλότητα του, η καθαρότητα του και η αποφασιστικότητα του, να είναι οδηγός μας.

Αυτό που επιλέγουμε να κάνουμε είναι πολιτική πράξη αλλά το κάνουμε μέσα από αυτό που εμείς ξέρουμε καλύτερα. Την τέχνη μας. 

Το θέατρο είναι μία τέχνη πολύ δυνατή και σε δύσκολους καιρούς ξέρει τον τρόπο να παίξει βασικό ρόλο. Για να φωτίσει όχι τον φανατισμό των ανθρώπων. Αλλά να θυμίσει τον πολύπλοκο τρόπο να ζει κανείς, πέρα από συνθήματα και κλισέ. Να μας δείξει την αλήθεια την βαθύτερης μας ύπαρξης. Και μόνο αυτό είναι που θα μας οδηγήσει στο τέλος στις σωστές αποφάσεις και στην σωστή πορεία για να μην χαθούμε. Γιατί οι Έλληνες δεν είναι ένας τυχαίος λαός. Είμαστε πλούσιος λαός. Μην το ξεχνάτε.