Το allyou, μια Ζωή και μια Περιστέρα!

Το allyou.gr δεν είναι απλά ακόμα ένα γυναικείο site, είναι πραγματική οικογένεια. Αυτό το γεγονός το έχει κάνει να διαφέρει και να ξεχωρίζει από τότε που βγήκε στον "αέρα" του διαδικτύου.

Όπως, λοιπόν, σε κάθε οικογένεια, έτσι και στη δική μας υπάρχουν χαρές, στιγμές έντασης και χαβαλές, όταν η ώρα το επιτάσσει. 

Κυρίως, όμως, υπάρχει πολλή προσπάθεια και διάθεση, προκειμένου το αποτέλεσμα να είναι το καλύτερο δυνατό για την αναγνώστρια (και τον αναγνώστη)που το έχει αγαπήσει και το έχει εντάξει στην καθημερινότητά της.

Την Πέμπτη, λοιπόν, το allyou.gr έσβηνε το πρώτο του διαδικτυακό κεράκι και είπαμε να το γιορτάσουμε. 

Σύσσωμο το team δώσαμε το παρών σε ένα από τα πιο γνωστά ταβερνάκια των Εξαρχείων. Ήπιαμε τα ποτηράκια μας, συζητήσαμε, γελάσαμε, ανταλλάξαμε απόψεις για τα πολιτικά γεγονότα.

Οι ώρες ξεγνοιασιάς σαν κι αυτές που περνούσαμε όλοι συμφωνήσαμε ότι είναι από τις λίγες αληθινές χαρές που μας έχουν απομείνει στη ζωή μας.

Κι ενώ η συζήτηση, μεταξύ τυρού και αχλαδίου, γινόταν για τη ζωή, δευτερόλεπτα αργότερα στο μαγαζί εμφανίζεται η κανονική Ζωή. 

Ο λόγος για τη "σιδηρά κυρία" του ελληνικού κοινοβουλίου. Τη Ζωή Κωνσταντοπούλου.

Κρατώντας έναν χαρτοφύλακα και ένα tablet στο χέρι μπήκε στο μαγαζί. Το βλέμμα της αυστηρό, όπως αυτό που έχουμε συνηθίσει. Μαζί με την παρέα της κάθεται δύο τραπέζια πιο πέρα.

Καλή η διασκέδαση και το φαγοπότι, αλλά το δημοσιογραφικό δαιμόνιο με προτρέπει να την καλέσω στο τραπέζι την ώρα που περνούσε από μπροστά μας. 

Το βλέμμα της στην προτροπή να πιούμε μαζί ένα ποτήρι τσικουδιά δείχνει στην αρχή επιφυλακτικό. Εντούτοις πλησιάζει και όταν της συστηνόμαστε το βλέμμα της αλλάζει.

Στα χείλη της σχηματίζεται χαμόγελο και μας εύχεται "στην υγειά μας". Την ώρα λοιπόν που έχει δοκιμάσει την εξαίσια τσικουδιά του μαγαζιού της ζητάω να της κάνω την πιο σύντομη συνέντευξη που της έχει γίνει ποτέ.

"Δεν συναινώ" μου λέει γελώντας για να μου πει αμέσως μετά, "ακούω, λοιπόν".

Δεν χρειάζονταν πολλές ερωτήσεις. Δύο τις έκανα. Αυτές που απασχολούν και ταλανίζουν κάθε Έλληνα και κάθε Ελληνίδα τις δύσκολες ημέρες που βιώνει η χώρα μας.

Πριν προλάβει με χαμόγελο να με... αποκρούσει και να γυρίσει στο τραπέζι της τη ρωτάω "Σε τι ελπίζετε και τι μπορούμε να ελπίζουμε κι εμείς;".

"Μπορούμε να ελπίζουμε ακόμα. Η ελπίδα είναι πάντα ζωντανή" ήταν η απάντησή της.

Κι ενώ αρχίζει να κατευθύνεται προς την παρέα της, προλαβαίνω και της κάνω και τη δεύτερη ερώτηση.

"Τι πρέπει να φοβόμαστε;" με την ίδια να μου δίνει μία αποστομωτική απάντηση: "Δεν πρέπει να φοβόμαστε τίποτα. Πρέπει να είμαστε αισιόδοξοι". 

Κι ενώ η  Ζωή, μέσα στο αυστηρό μαύρο ταγέρ της απομακρυνόταν, το τραπέζι μας επισκέφθηκε η Περιστέρα!

Όχι, όχι δεν πέσαμε πάνω και στη σύζυγο του πρωθυπουργού. Κανονική περιστέρα ήταν και από... αέρως μας υπενθύμισε την παρουσία της, στοχεύοντας, κατ΄επανάληψιν, την Κέλλυ μας!