Έχουν τα Πετράλωνα... Oυγγαρία;

Υπάρχουν πράγματα που θα ήθελες να είναι διαφορετικά. Κι άλλα που εύχεσαι να μην αλλάξουν ποτέ. Όταν ένα από αυτά είναι οι συνήθειες και τα ενδιαφέροντα σου, τότε είσαι -πιθανόν- ένας αρκετά ευτυχισμένος άνθρωπος. 

Αυτή την Δευτέρα, θα πέσω με τα μούτρα στο κομμάτι εκείνο του κόσμου μου που θέλω να παραμείνει για πάντα άθικτο. Σε μια προσπάθεια να το φέρω στην επιφάνεια, να το επαναπροσεγγίσω, να θυμηθώ τους λόγους που με σπρώχνουν πάντοτε στον πλούσιο κόσμου του σινεμά, θα πάρω τον δρόμο για την Ταινιοθήκη της Ελλάδας (Ιερά Οδός 48) και το κινηματογραφικό αφιέρωμα Cine Magyar, που έχει ξεκινήσει από την Πέμπτη 3 Μαρτίου και θα κρατήσει έως την Τετάρτη 9 Μαρτίου 2016.

Ουσιαστικά, πρόκειται για το πρώτο ολοκληρωμένο αφιέρωμα στην χώρα μας με σημαντικά έργα 14 Μαγυάρων δημιουργών. Το πρόγραμμα περιλαμβάνει 7 απόλυτες πανελλήνιες πρεμιέρες (ενώ κι οι ταινίες που είχαν κυκλοφορήσει παλιότερα προβάλλονται σε αποκατεστημένη HD μορφή, για πρώτη φορά στην Ελλάδα).

Πριν από κάθε ταινία, θα υπάρξουν σύντομες παρουσιάσεις – εισαγωγές από ανθρώπους του σινεμά, των γραμμάτων και των τεχνών. Η σκηνοθέτιδα Ίλντικο Ένιεντι είναι ήδη στα μέρη μας, για να εκπροσωπήσει το Ουγγρικό σινεμά, αφού βρέθηκε και στη πρεμιέρα του αφιερώματος την Πέμπτη 3 Μαρτίου, για την προβολή της ταινίας της «Ο 20ος μου αιώνας». Αν θέλεις κι εσύ να πάρεις μία γεύση από το τι εννοούν οι Ούγγροι όταν μιλάνε για... κινηματογράφο, να ξέρεις ότι το εισιτήριο είναι πολύ οικονομικό, μόλις 5 ευρώ και για τις 3 προβολές της κάθε ημέρας. Οι ταινίες προβάλλονται, φυσικά, με ελληνικούς υπότιτλους.

Το πρόγραμμα των προβολών από την Δευτέρα 7 Μαρτίου είναι το εξής:

Δευτέρα 7 Μαρτίου
18.00 Παγωμένες μέρες, Άντρας Κόβατς 97΄
20.00 Ο πατέρας, Ίστβαν Σάμπο 86΄
22.00 Ο χρόνος σταματά, Πέτερ Γκοτάρ 96΄

Τρίτη 8 Μαρτίου
18.00 Το ρεύμα, Ίστβαν Γκάαλ 81΄ 2
20.00 Υιοθεσία, Μάρτα Μέσαρος 83΄
22.00 Ο μικρός Βαλεντίνος, Άντρας Γέλες 102΄

Τετάρτη 9 Μαρτίου
18.30 Ψυχή και Νάρκισσος, Γκάμπορ Μπόντι, 261΄ (3 μέρη, 2 διαλείμματα)

Μετά από τον κινηματογραφικό μαραθώνιο στην Ταινιοθήκη, δύο δρόμοι ανοίγονται μπροστά μας. Αν είσαι και εσύ ψυχή του κέντρου θα το ξέρεις καλά. Από τη μία τα σκοτεινά στενάκια του Βοτανικού, λίγο παρακάτω ολόκληρο το Μεταξουργείο ετοιμάζεται να ξεδιπλώσει την συνεχώς αναβαθμιζόμενη γοητεία του. Και από την άλλη μία κλασσική αξία: τα Πετράλωνα, που έγιναν μέσα σε λίγα μόλις χρόνια ένα από τα πιο hot spots της πρωτεύουσας. Την δεύτερη επιλογή, παρακαλώ.

Στα Άνω Πετράλωνα που λες, για σένα που δεν έχει τύχει ακόμα να τα φας με το κουτάλι, υπάρχει ένας δρόμος -σημείο αναφοράς. Είναι η Τρώων και μοιάζει σαν όλη η ζωή της περιοχής να συμβαίνει πάνω, κάτω της, δεξιά κι αριστερά της. Μπαράκια με χαρακτήρα και φθηνά ποτά, μεζεδοπωλεία με παραδοσιακά πιάτα και μοντέρνο ντεκόρ, φωτάκια να κρέμονται από τα δένδρα και η πλατεία Μερκούρη με το πολύβοο πλήθος φοιτητών και γενικότερου νεαρόκοσμου να σε προσκαλεί για να τριγυρίσεις σε όλα τα μαγαζιά της με τη σειρά.

Εδώ, κάθε χρόνο, μόλις ανοίξει λίγο περισσότερο ο καιρός, τα πεζοδρόμια γεμίζουν με πολύχρωμα τραπέζια και πτυσσόμενες καρέκλες, οι μουσικές από το ένα μπαρ μπλέκονται με τη μουσική του διπλανού και ο κόσμος γεμίζει τα θερινά καθίσματα του συνοικιακού καλοκαιρινού κινηματογράφου Ζέφυρος και έπειτα ξεχύνεται για ποτό, μεζεδάκια ή χορό.

Η Άνοιξη έρχεται νωρίς στα Πετράλωνα κι εμείς που την περιμένουμε με αγωνία δεν βλέπουμε την ώρα να κάτσουμε απόψε το βράδυ σε ένα από τα ξύλινα τραπεζάκια στο πεζοδρόμιο έξω από το μεζεδοπωλείο Πλειάδες (Τρώων 34), ένα από τα πιο γνωστά μεζεδοπωλεία της περιοχής. Οι Πλειάδες έχουν βρει στέγη σε ένα παλιό ισόγειο σπίτι, που σε βάζει με τη μία σε κλίμα παλιάς Αθήνας, αλλά δεν φημίζεται μόνο γι αυτό. Αν υπάρχει ένας λόγος για να επισκεφτείς αυτό το εστιατόριο, τότε αυτός είναι 100% το καλό (το πάρα πολύ καλό) φαγητό.

Αν περάσεις κι εσύ μια βόλτα, εδώ θα βρεις εξαιρετικές ποικιλίες κρεατικών, πεντανόστιμη φέτα με μέλι, χορταστικές σαλάτες και ολόφρεσκες τηγανιτές πατάτες, που δεν θα χορταίνεις να παραγγέλνεις. Το κρασί του είναι τέλειο και ελαφρύ και πίνοντας την πρώτη γουλιά θα ευχηθώ η Άνοιξη να έρθει όσο πιο γρήγορα γίνεται, για να βολτάρουμε συχνά στο όμορφο δρομάκι της Τρώων και να φάμε παγωτό σοκολάτα φράουλα στις άνετες καρέκλες του Ζέφυρου.

Στην δεύτερη γουλιά, θα ευχηθώ η Άνοιξη να έρθει όσο πιο γρήγορα γίνεται μέσα μας, για να μην ξεχνάμε ποτέ να θέλουμε αυτά που έχουμε, κι ας μην έχουμε όλες τις φορές αυτά που θέλουμε.