Μια ημερήσια εκδρομή στην... Ανάφη

Κάθε χρόνο τέτοια εποχή, αρχίζω να ονειρεύομαι ταξίδια σε νησιώτικα τοπία όπου κυριαρχεί το γαλάζιο της θάλασσας και του ουρανού και το λευκό της αρχιτεκτονικής. Επειδή όμως το καλοκαίρι ακόμη αργεί, παίρνω μια γεύση του από μικρές αποδράσεις, κάποιες από τις οποίες μάλιστα βρίσκονται σε απόσταση αναπνοής από το σπίτι μου. Μια από αυτές έχει ως προορισμό τα Αναφιώτικα (φωτό), που θα περπατήσω σήμερα. Σαν μια κυκλαδίτικη Χώρα φυτεμένη μέσα στο κέντρο της Αθήνας, αποτελούν αληθινό αρχιτεκτονικό φαινόμενο που σιγά σιγά δυστυχώς εκλείπει, καθώς οι κάτοικοί τους λιγοστεύουν και τα σπιτάκια κατεδαφίζονται.

Η ιστορία τους είναι λίγο πολύ γνωστή: άρχισαν να χτίζονται μετά το 1834, όταν η Αθήνα ανακηρύχθηκε πρωτεύουσα του νεοσύστατου τότε ελληνικού κράτους και φημισμένοι Αναφιώτες μάστορες έφτασαν εδώ για να οικοδομήσουν την καινούρια πόλη – ανάμεσα στα κτίρια που κατασκεύασαν ήταν και το παλάτι. Μαζί τους κουβάλησαν και ένα κομμάτι από το νησί τους: την αναφιώτικη αρχιτεκτονική, την οποία τίμησαν δεόντως στα σπίτια που έφτιαξαν στο βράχο της Ακρόπολης. Όσα από αυτά επιβιώνουν μέχρι σήμερα, με τους λευκούς τοίχους και τα μικρά, ξύλινα παράθυρα, τις αυλίτσες και τις βουκαμβίλιες τους, συνθέτουν μια γειτονιά που σε διακτινίζει στις Κυκλάδες. Στη διάρκεια της βόλτας μου θα περάσω και από τον Άγιο Γεώργιο του Βράχου, το εκκλησάκι-ορόσημο της συνοικίας, που παρότι είχε χτιστεί νωρίτερα, το 17ο αιώνα, αναστηλώθηκε στα μέσα του 19ου αιώνα, την περίοδο της ανάπτυξης των Αναφιώτικων, και ενσωματώθηκε πλήρως στην αισθητική της συνοικίας.

Αφού περιπλανηθώ για ώρες στα δαιδαλώδη στενά των Αναφιώτικων, θα καταλήξω για καφέ σε ένα από τα πιο γραφικά σημεία της Πλάκας, στο καφέ-μπιστρό Γιασεμί (Μνησικλέους 23) στα σκαλάκια της Μνησικλέους. Τα Σαββατοκύριακα πλημμυρίζει από κόσμο και πρέπει να είσαι πολύ τυχερός για να βρεις τραπέζι, αλλά σήμερα ελπίζω να είναι πιο ήσυχα. Στο πνεύμα της περιοχής, θα παραγγείλω έναν ελληνικό καφέ και θα χαλαρώσω απολαμβάνοντας τα χρώματα του σούρουπου.