Γκουρμεδιά, ντρίνκς και… οικονομία, όλα πάνε μαζί

Δεν ξέρω για εσένα, αλλά εγώ αυτή την περίοδο είμαι στα πολύ… στενά μου. Οικονομικά μιλώντας. Μεταξύ των επερχόμενων διακοπών, όπου προσπαθώ να μαζέψω χρήματα, τα καθιερωμένα μηνιαία έξοδα, συν το 1% επιπλέον στο Φ.Π.Α., όλα φαίνεται να έχουν πέσει μαζεμένα. Παρόλα αυτά, η ζωή είναι πολύ μικρή για να μην την διασκεδάζουμε όσο και με όποιον τρόπο μπορούμε και φυσικά μπορούμε να το κάνουμε χωρίς να ξοδεύουμε πάντα μια μικρή περιουσία! Γι΄αυτό και δεν έχω κανένα σκοπό να θυσιάσω την παρασκευιάτικη βόλτα μου και και το ίδιο θέλω να κάνεις κι εσύ, εάν βρίσκεται στην αντίστοιχη φάση. Έτσι, σήμερα, θα απολαύσω ένα… γκουρμεδιάρικο γεύμα, θα πιω τις ποτάρες μου και στο τέλος της βραδιάς δεν θα έχω το άγχος του πώς θα πληρώσω αύριο το ρεύμα και το νερό στο σπίτι μου!

Έφυγα, λοιπόν, για Παγκράτι, μια τρομερά ανερχόμενη γειτονιά. Και όταν λέω «γειτονιά» το εννοώ απολύτως. Έχει μια χαλαρότητα και ελαφρότητα στα vibes και στον κόσμο που κυκλοφορεί εκεί, που πραγματικά με κάνει να απολαμβάνω την έξοδό μου κάθε φορά. Και όλα λοιπόν θα ξεκινήσουν στο… Μαύρο Πρόβατο (Αρριανού 31-33). Πριν αναρωτηθείς σε τι αναφέρομαι, θα σου πω ότι πρόκειται για ένα από τα πιο hip, σχεδόν γκουρμέ εστιατόρια της Αθήνας. Έχει ήδη κλείσει περίπου 2 χρόνια ζωής και μέσα σ' αυτά κατάφερε να αποδείξει την αξία του, ως προς την ποιότητα των πιάτων του αλλά και τις πολύ καλές τιμές του μενού του. Εδώ δεν πρόκειται απαραίτητα να εντυπωσιαστείς από τον χώρο. Είναι απλός, σύγχρονος και φιλικός. Ό,τι χρειάζεται ένα μαγαζί για να σε προσελκύσει αρκετά για να κάτσεις. Βέβαια, το φαγητό του είναι τόσο άψογα εκτελεσμένο που θα σε κάνει να θέλεις να γίνεις θαμώνας. Η γενικότερη φάση του μαγαζιού θυμίζει μεζεδοπωλείο, αλλά τα πιάτα του είναι σίγουρα πιο ψαγμένα από αυτά του παραδοσιακού μεζεδοπωλείου. Τι πρέπει οπωσδήποτε να δοκιμάσεις; Το ριζότο κοτόπουλο, που ενώ το μοσχοβολιστό βούτυρο θα σε κάνει να νομίζεις ότι πρόκειται για ένα «βαρύ» πιάτο, θα εκπλαγείς, διαπιστώνοντας ότι είναι πιο ελαφρύ και από τον… αέρα. Αλλά και η σαλάτα με λαχανικά, ψημένο μανούρι, ξηρούς καρπούς, πορτοκάλι και σος βατόμουρου είναι τόσο μοναδική που θα σε ταξιδέψει, γευστικά τουλάχιστον. Και φυσικά, επιβάλλεται να δοκιμάσεις το μιλφέιγ με σος λεμονιού, έτσι για να «καθαρίσεις» τον ουρανίσκο μετά από την τόση… κρεατίλα! Όλα αυτά τα πιάτα, που είναι τόσο εντυπωσιακά στην γεύση αλλά και στο concept τους, μπορεί να νόμιζες ότι κοστίζουν πολλά, αλλά θα σε διαψεύσω: στην πραγματικότητα, οι τιμές τους είναι πραγματικά πολύ οικονομικές.

Και μιας την έχω βγάλει ήδη στην… φτήνια με το φαγητό μου, στο ίδιο πνεύμα θα ακολουθήσουν και τα ντρίνκς μου. Και στο Chelsea Hotel (Αρχιμήδους 1 και Πρόκλου, Πλ. Πλαστήρα), θα πιω φθηνά, καθαρά ποτά με ένα hip(ster) κόσμο τριγύρω μου, που με λαχτάρα μπορεί να μιλάει για τέχνη, για μουσική, για κινηματογράφο. Ναι, δεν χρειάζεται να σου πω ότι εκεί μαζεύεται ένα crowd άκρως… «ψαγμένο», το οποίο δεν είναι απαραίτητα και από τα θετικά του μαγαζιού. Παρόλα αυτά, όλο το κλίμα του μαγαζιού έχει θετικά vibes, ικανά να σε κάνουν να θέλεις να απολαύσεις το δροσερό σου ποτάκι ακόμα και έξω στον δρόμο, ειδικά αυτές τις δροσερές (περίπου) καλοκαιρινές βραδιές!

Τι άλλο να ζητήσω από ένα παρασκευιάτικο βράδυ;