Πώς ένα Λουκούμι, μια Βεράντα, το Νέο Κύμα (στα γαλλικά) και μια (παλιά;) Χίμαιρα χωράνε σε μια Τετάρτη;

Τετάρτη και 13 και καλή μέρα (και νύχτα) να'χουμε! 

Κι εγώ που σήμερα ξύπνησα στην Καισαριανή κι εσύ που, ελπίζω, ξύπνησες στο σπιτάκι σου.

Καισαριανή, ναι, στο σπίτι της κολλητής μου, γιατί το βράδυ πολύ αργήσαμε φλυαρώντας και... με πήρε ο ύπνος στον καναπέ!

Οργανώνομαι στη στιγμή και επειδή καλή μέρα χωρίς καλό freddo, δεν ξεκινάει, πάω ολοταχώς προς τη Βεράντα (Λεωφ. Εθνικής Αντιστάσεως 23). Καλαμωτές, άσπρα τραπεζάκια, θέα στο Λυκαβηττό και υπέροχος καφές. Ό,τι χρειάζομαι για να πάρω μπρος και να κανονίσω τα ραντεβού της ημέρας. Από το πρώτο ως το τελευταίο.

Σκέφτομαι το ραντεβού στο Gazarte, απόψε στις 21.30 και γελάω ολόκληρη. Νοuvelle Vague είναι αυτοί, πώς να μην χαίρομαι. Τους περίμενα πώς και πώς. 

Τους αγάπησα από το πρώτο τους, κιόλας, άλμπουμ, το πρώτο δηλαδή που άκουσα εγώ, το"3"και μετά το "couleurs de Paris". Έτσι κι αλλιώς, ένα κόλλημα με το Νέο Κύμα το έχω, να το παραδεχτώ. Και μιλάω για το κινηματογραφικό, αυτό του Γκοντάρ, του Τρυφό, κλπ.. Άρα από το όνομα τους και μόνο, δεν γινόταν παρά να τους αγαπήσω.

Η μουσική και τα τραγούδια τους μου φτιάχνουν τη διάθεση. Με κάνουν να ονειρεύομαι, να ξαναθυμάμαι πως είμαι ρομαντική, να χαλαρώνω. Λίγες ώρες με χωρίζουν από τη συναυλία τους στο Gazarte- Roof Stage (Βουτάδων 32-34 , Γκάζι) και με το μυαλό μου είμαι κιόλας εκεί.

Ψάχνω στην τσάντα μου για το κινητό μου και πέφτω πάνω σ' ένα σημείωμα, δικό μου, γραμμένο με μεγάλα γράμματα: "SOS, Μεγάλη Χίμαιρα". Πάλι ο Καραγάτσης μπροστά μου!

Από την Άνοιξη που είδα τη μαγική παράσταση στο θέατρο ΠΟΡΕΙΑ (σου έχω γράψει γι' αυτήν) η Χίμαιρα, ξαναμπήκε στη ζωή μου.

Θα την ξαναγοράσω, λοιπόν. Για να την ξαναδιαβάσω. Γι αυτό, άλλωστε, μου έχω γράψει και σημείωμα. Για να μην ξεχάσω.

Σου έχω πει, νομίζω, πόσο θαυμάζω τον Καραγάτση. Τον έχω διαβάσει όλον! Όμως, η "Μεγάλη Χίμαιρα"(Εκδόσεις ΕΣΤΙΑ) έχει μια ιδιαίτερη γοητεία για μένα.  Φεύγοντας από τη Βεράντα, θα μπω στο πρώτο βιβλιοπωλείο που θα βρω και θα την αγοράσω. Ξανά!

Πριν τους Nouvelle Vague, θα βρεθώ με φίλους από την προηγούμενη δουλειά μου στην Πλατεία Αβησσυνίας. Σε μια πολύ γλυκιά ταράτσα. Στο Λουκούμι!

Όχι, λουκούμι δεν θα φάω, αλλά θα πιω μια... ρακιπιρίνια! Έχει τρελό χάζι το Λουκούμι (Πλ. Αβησσυνίας 3). Βλέπεις και την Ακρόπολη, βλέπεις και κόσμο που δεν θα' έβλεπες αλλού, χαλαρώνεις, απολαμβάνεις την κουβέντα με φίλους.

Έλα να μας βρεις αν θέλεις. θα το αγαπήσεις και θα πιεις ένα πολύ ελληνικό κοκτέιλ. Σαν την ρακιπιρίνια που σου είπα!

Μέχρι να φύγω για διακοπές θα τα ξαναπούμε. 

Ως τότε, φιλιά.