Μια βόλτα για το τέλος 

Λογικά, σε πετυχαίνω σε φάση καλοκαιρινής προετοιμασίας. Κατεβάζεις τις βαλίτσες, κάνεις τα τελευταία ψώνια με τα απαραίτητα, ελέγχεις τις (μακροσκελείς) λίστες με τα πράγματα που (θεωρείς ότι) πρέπει να πάρεις μαζί σου στις διακοπές: Μαγιό, τσεκ. Αντηλιακό, τσεκ. Πετσέτα θαλάσσης, τσεκ. Μάντεψα σωστά;   

Έτσι κι εγώ. "Πακετάρω". Έφτασε, βλέπεις, η στιγμή να αφήσω την ασφάλεια της όμορφης "πόλης" μας και να σαλπάρω για νέους "προορισμούς". Δεν θα σου αποκαλύψω που θα είναι το (επόμενο) "ταξίδι" μου. Με έναν τρόπο, όμως, θα σε κουβαλάω πάντα μέσα μου -και σ΄αυτό και σε όλα τα "ταξίδια" που θα κάνω από εδώ και πέρα. Δύο χρόνια βολτάρουμε παρέα, συνηθίσαμε πια. 

Πριν, όμως, κουνήσουμε το μαντήλι (και) στην όμορφη πόλη μας που σιγά σιγά αδειάζει, θα ήθελα να σε πάρω μαζί μου σε μια τελευταία βόλτα. Έτσι, για να "κλείσουμε" τον κύκλο (σχεδόν) όπως ξεκινήσαμε. Τι λες, φύγαμε; 

Το σημερινό πρόγραμμα περιλαμβάνει το ΠΙΟ αγαπημένο μου στέκι, την ΠΙΟ αγαπημένη μου συνήθεια -οκ, περίπου- και τους ΠΙΟ αγαπημένους μου ανθρώπους -αυτό, με απόλυτη βεβαιότητα. Το ραντεβού μας, λοιπόν, θα το δώσουμε -για άλλη μια φορά- στον "κήπο" του 6 d.o.g.s. (Αβραμιώτου, 6-8), με τη Φύλλις και τη Στεφανία. Δεν σου τις συστήνω -τις γνωρίζεις ήδη, καθώς, όλα αυτά τα χρόνια, όλες μας τις βόλτες μαζί τους τις κάναμε.

Όπως πάντα, έτσι κι απόψε, θα καθίσουμε στην μπάρα, μπροστά από τον Μάριο (βλ. τον κεντρικό barman του μαγαζιού). Δεν θα παραγγείλουμε, όχι. Ο Μάριος ξέρει τι ακριβώς πρέπει να μας φτιάξει, χωρίς καν να το ζητήσουμε (οκ, εγώ έχω μια ιδιαίτερη αδυναμία στο ρούμι, οπότε δεν τον δυσκολεύω ιδιαίτερα).

Και -όπως πάντα- θα συνοδεύσουμε το ποτό μας με άπειρα γέλια αλλά και κλάματα, με αναμνήσεις από τα ανάλαφρα καλοκαίρια (γεμάτα με παγωμένες τσικουδιές στα Κουφονήσια -βλ. φωτο) αλλά και τους δύσκολους χειμώνες (γεμάτους με ζεστούς καφέδες στην αίθουσα αναμονής κάποιου -από τα πολλά- νοσοκομείου) που ζήσαμε μαζί, με απολογισμούς για όσα πέρασαν αλλά και με σχέδια για όσα θα έρθουν. 

Όσο για εσένα κι εμένα, με τη νέα "σχολική χρονιά", κάπου θα ξαναβρεθούμε. Ίσως σε κάποια ζεστή, "χουχουλιάρικη" θεατρική σκηνή, ίσως σε κάποιο παρεΐστικο μπαράκι, ή ίσως, πάλι, απλά σε κάποιο πανέμορφο σοκάκι αυτής της -εξίσου- πανέμορφης πόλης. Και, ποιος ξέρει; Ίσως έτσι "ανοίξουμε" ένα καινούργιο κύκλο, πάλι από την αρχή.  

Προς το παρόν, έλα στην παρέα μας απόψε. Για να τσουγκρίσουμε τα ποτήρια μας στην υγειά του (ατέλειωτου) καλοκαιριού που μόλις ξεκινάει. Α, και κάτι τελευταίο: "Μην προσπαθήσεις να δώσεις "σχήμα" σ' ΑΥΤΟ το καλοκαίρι. Φόρτωσέ το, μόνο, με το υπέροχο χάος σου. Και -απλά- ζήσ' το", όπως λέει και η μαμά Μελίνα.

Να την εμπιστεύεσαι και να την ακούς. (Πάντα) Ξέρει.

Καλές διακοπές!