Αχ Ρόζα, Ρόζα, Ροζαλία...

Δεν ξέρω τι λες εσύ, εγώ όμως το 'βαλα το ζακετάκι μου. Από χθες. Τσουτσούρωσα, κρύωσα πώς το λένε, και καλωσόρισα το φθινόπωρο με ζακέτα, κλειστά παπούτσια, ολοκαίνουργιες... σκέψεις, μεγάλες αγκαλιές και πολλά σχέδια για πολύ ζεστές βόλτες.

Σήμερα, οι φίλοι (και οι φίλες) μου απ' τα χρόνια τα φοιτητικά, μ' έχουν καλέσει σε λημέρια παλιά, γνώριμα κι αγαπημένα: στα Εξάρχεια. Είπαμε να βρεθούμε μεσημέρι, για να 'χουμε μπροστά μας όλο το μεσημερο-απόγευμα να τα λέμε. "Ραντεβού στη λατρεμένη Ροζαλία", συμφωνήσαμε, επιλέγοντας παμψηφεί την αγαπημένη από τα χρόνια τα πιο παλιά μας, ταβέρνα του πεζόδρομου της Βαλτετσίου. 

Καλοκαίρια και Άνοιξες και Φθινόπωρα και Χειμώνες, πού μας έχανες πού μας έβρισκες, σεργιάνι πάνω κάτω τη Βαλτετσίου. Και μόνιμη πολύωρη στάση στον αριθμό 54, δηλαδή στη... φίλη μας, τη Ροζαλία. Πότε στην αυλή, πότε στα τραπεζάκια του πεζόδρομου, πότε μέσα, πάντα πεινασμένοι και αχόρταγοι, για τα ψητά της, τις σαλάτες της, τα καλτσούνια της, τις πίτες της, τους λουκουμάδες της, την πορτοκαλόπιτα, το χαλβά, όλα σπιτικά!

Όχι, δεν θα περάσω πριν την ώρα του ραντεβού απ' την πλατεία. Η πλατεία δεν είναι όπως ήταν. Καμία σχέση… Όλα έχουν αλλάξει. Ως και το Floral έχει κλείσει. Θα κατέβω τη Βαλτετσίου από τη Μπενάκη και η πεντανόστιμη Ροζαλία μου, θα με αποζημιώσει! 

Κάποια στιγμή, χορτάτη από νοστιμιές και λίγο πριν τις 5.30, θα δώσω σε όλους από ένα φιλάκι και θα τρέξω να κλειστώ στον Γαλαξία, το σινεμά. Ε, το ξέρεις το ψώνιο μου με τον κινηματογράφο. Θα δω την "Αποφοίτηση". Το περιμένω πως και πως. Είναι η ταινία που πήρε στις Κάννες το βραβείο σκηνοθεσίας (Χρυσό Φοίνικα). Και μην πιστέψεις πως κυνηγάω τις βραβευμένες ταινίες, όμως η "Αποφοίτηση" του Ρουμάνου σκηνοθέτη Κριστιάν Μουντζίου, με έχει ιντριγκάρει με όλα όσα έχω διαβάσει να γράφονται για το θέμα της, την ατμόσφαιρα, τους χαρακτήρες, τα ηθικά διλήμματα των ηρώων της. Αλλά και για τον πρωταγωνιστή (ένα γιατρό της επαρχίας, τον Ρομέο), την κόρη του, τις δυο γυναίκες της ζωής του, τον παλιό και το νέο κόσμο του, τις αντιφάσεις του, την αλήθεια του.

Μου αρέσει να πηγαίνω νωρίς κινηματογράφο. Βγαίνοντας, όταν τελειώσει η προβολή, νιώθω σα να είναι ακόμα μέρα κι έχω πολλά να δω, να κάνω και να ανακαλύψω. Την άλλη Τετάρτη, αν έχεις χρόνο, θα πάμε βόλτα μαζί. Ακούω προτάσεις!