Η Χαρούλα, ο Elvis, το Sabir και τα χρυσάνθεμα!

Χρόνια πολλά Δημητρούλες και Δημητράκηδες! Να ξέρετε , όμως, πως τέτοια μέρα χρόνια τώρα, γιορτάζουν και τα αγαπημένα μου χρυσάνθεμα!

Πρωί πρωί, με την αυγούλα, κάθε τέτοια μέρα, τρέχω στον (διάσημο για τα ολόφρεσκα λουλούδια του) Μήτσο και δεν χορταίνω να διαλέγω χρυσάνθεμα. Ο Μήτσος (στην 1η πλατεία του Ψυχικού), με ξέρει, με περιμένει και μου έχει κρατήσει τα ωραιότερα! Τον αγαπώ! Μου φτιάχνει τη μέρα, το κέφι, τη διάθεση. Κι όλα, τούτη την τελευταία Τετάρτη του Οκτώβρη, γίνονται λουλουδένια. Γίνονται; E, τουλάχιστον έχουν αποφασίσει να προσπαθήσουν να μοιάζουν, έτσι!

Σήμερα, λοιπόν, έχω αποφασίσει πως θέλω οπωσδήποτε να ξαναδώ και να ξανακούσω τη Χαρούλα Αλεξίου στο "Χειρόγραφο" της. Και φέτος.

Σου 'χω ξαναμιλήσει γι' αυτόν τον προσωπικό περίπατο της Χαρούλας στα εντός της. Στα παλιά, στα πιο παλιά, στα πικρά, στα γελαστά της, στα σήμερα, στα τότε της, στα δικά της μεγάλα και μικρά. Τα έγραψε,  τα τραγουδάει, τα λέει σαν παραμύθι, τα ζει σαν αλήθεια. Δύσκολο και γενναίο από τη μεριά της. Γοητευτικό και τρυφερό ξεδίπλωμα. Τη θαυμάζω και την αγαπώ. Για το "Χειρόγραφο" της κάνω μια μεγάλη αγκαλιά. Με το νου. Και την καρδιά. Από 'κει θα ξεκινήσω απόψε. Από το Θέατρο Κατερίνα Βασιλάκου στην Πλαταιών, στον Κεραμεικό.

Βγαίνοντας, θα πάρω την Πλαταιών περπατητά για να αποφορτιστώ. Θα κάνω μια στάση στα Σουβλάκια του Εlvis (Πλαταιών 29) για ένα καλαμάκι (μπορεί και δύο...) ροκ εν ρολ, από τα πιο νόστιμα της πόλης και μετά στην αυλή του Καφενείου Sabir, θα πιούμε τσιπουράκια. 

Λίγο πιο κάτω από τον Elvis είναι ο Σαμπίρ, Πλαταιών 18. Όταν πήγα για πρώτη φορά και κάθισα στο στρογγυλό μεταλλικό τραπεζάκι παλιού καφενείου, στην αυλή που έμοιαζε να φωνάζει "πίσω ολοταχώς", χαλάρωσα, μ' έπιασα να χαμογελάω και να νιώθω πως ανήκω, ή πως θέλω να ανήκω, σε μια τέτοια παλιά αξία! Πατροπαράδοτη. Με κοιτάζεις με έκπληξη. Έλα μαζί μας απόψε και θα δεις πως έτσι θα αισθανθείς κι εσύ. Και θα δοκιμάσεις και τρομερούς μεζέδες.

Ο Κεραμεικός τα βράδια είναι αλλιώς.  Οι δρόμοι, η πλατεία, τα στενά, με το ρούχο τους της νύχτας αλλάζουν. Και έρχονται πιο κοντά σου. Μπορεί να φταίει η Τετάρτη, η Χαρούλα, τα χρυσάνθεμα, ο Οκτώβρης που τελειώνει . Μπορεί και το τσίπουρο.

Φιλιά