Δεκαπέντε (λεπτά) κι έντεκα (ιστορίες) κι ένα (τραγούδι)

«Στο μέλλον», είχε πει ο Andy Warhol ,“όλοι θα δικαιούνται 15 λεπτά δημοσιότητας” Το σκεφτόμουν αυτό, πριν χρόνια, όταν είχα δει την ταινία «15 λεπτά» , του John Hesterfield μ’ έναν συγκλονιστικό Ντε Νίρο και μια κούκλα Σαρλίζ Θερόν. Το σκεφτόμουν και χθες , που ένα ζευγάρι φίλων γιόρταζε τους ¨Κρυστάλλινους γάμους» του, τα 15 χρόνια γάμου τους δηλαδή. Tον Warhol σκεφτόμουν Και το 15 του. Αληθινό απολύτως  κι εμένα που μ’ αρέσει να παίζω με λέξεις και νούμερα (αριθμούς , όχι τίποτ’ άλλο…) αυτό το 15 είναι ένα από τα παιχνίδια μου.

To σκέφτομαι και σήμερα που η κολλητή μου έχει γενέθλια και κλείνει χρόνια… με ένα πολλαπλάσιο του 15!!!  15 Χ2, 15Χ3,... Δεν θα πω. Θα της τραγουδήσω μόνο, θα της φτιάξω το γλυκό που αγαπάει  και θα της ευχηθώ να είναι πάντα (μα, πάντα!) γερή, γελαστή και …σουρτούκω!

«15 βόλτες με ποδήλατο», διάβαζα  (στην ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΗ ή στο ΑΘΗΝΟΡΑΜΑ, δεν θυμάμαι)  και ναι, τις πήγα όλες! Κι απ’ τις «15 λέξεις για την αγάπη που δεν εξηγούνται με λόγια», που με είχαν εντυπωσιάσει (πριν 3-4 χρόνια) στη LIFO, από την εικονογράφο Emma Block, μπορεί να θυμάμαι μόνο δυο, αλλά παραμένω εντυπωσιασμένη! Ποιες θυμάμαι; To naz, που σημαίνει περηφάνεια γι’ αυτόν που σ’ αγαπάει και το dor που σημαίνει ανυπομονησία για να γυρίσει αυτός που αγαπάς.

Το βράδυ θα πάω σινεμά!  Ε, ναι, στον Δαναό, πολύ σωστά κατάλαβες. Θα δω "Cancion sin nobre", που θα πει  "Τραγούδι χωρίς όνομα", περουβιανο-ισπανο-αμερικανική ταινία, σε  σκηνοθεσία Μελίνα Λεόν. Διάβασα την υπόθεση και με τράβηξε σαν μαγνήτης. 

Θα  πάω από νωρίς , με το βιβλίο μου υπό μάλης, το «Έντεκα ιστορίες κι ένας αποχαιρετισμός», διηγήματα του Henry James (Eκδόσεις Μεταίχμιο, μετάφραση Κατερίνα Σχινά). Για να πιω και το αγαπημένο μου τσάι, και να απολαύσω.
Γενικά!